Irken Yahudi Olmak ve Mumsöndü (?) Merasimi

Sayın … Bey, Son mesajınızda çok önemli konulara temas ettiniz. Bunları iki kategoriye ayırarak, yaptığım incelemelerin sonuçlarını tarafınıza iletmeme müsaade ederseniz sevinirim. 1- Ilgaz Bey’in ısrarının nedeni / Yahudi dininde ırkın önemli olmayışı 2- Mumsöndü iddiaları gerçek mi?

”Ilgaz Zorlu, Yahudi kökenli olanların ayrı bir kategoriye konulması gerektiğini biliyor ve bu ayrıcalığı istiyor. Bali bunun sanki Yahudiliğe kabul edilişte sözkonusu olduğunu söylüyor, fakat benim edindiğim intiba bu değildir. Zorlu sadece geçiş süreci farklı olsa neden bu kadar ısrarlı olsun?” diyorsunuz. 1- Yazar Rıfat Bali, ”Yahudi dinine kabul edilişte Yahudi kökenli olmanın ayrıcalıklı bir durum yarattığını” iddia etmiyor, sadece Ilgaz Zorlu beyin böyle algıladığını ifade ediyor. Ilgaz bey medeni cesareti nedeniyle çok takdir ettiğim bir insandır. Fakat bazen duygusallığının gerçekleri görmesine mani olduğunu düşünüyorum. Yahudi kökenli olmak tek başına ”Giyur li Humra” işlemiyle Yahudiliğe kabul edilmeyi sağlamıyor. Bu işlem geçen mesajda da ifade ettiğim gibi sadece çok özel durumlarda uygulanıyor. Yahudiliği tartışmalı olan gruplar ya da insanlar için uygulanıyor. Fakat Yahudi şeriatına göre Sabetaycıların Yahudilikleri tartışmalı bile değildir. Onlar KESİNLİKLE Yahudi değildir. Sabetaycılar geçmişte Yahudilikten kendi rızalarıyla ayrıldıkları için eğer tekrar Yahudi olmak istiyorlarsa ANCAK 1 sene kadar süren bir dini eğitimden geçip dinin icaplarını yerine getirirlerse Yahudi kabul edilebilirler. Yani bir Hıristiyan ya da Budist nasıl Yahudi olabiliyorsa, onlar da ancak öyle Yahudi olabilirler. DİNİ EĞİTİMLE. Yahudi kültüründen gelmeleri, Yahudi soyundan gelmeleri kendilerine ayrıcalıklı bir statü kazandırmıyor. Ilgaz bey şimdiye kadar bu gerçeği ısrarla gözardı etmişti. Fakat, mahkeme kararı lehine sonuçlandıktan sonra, Yahudi DİNİ EĞİTİMİ aldığı için, Hahambaşılıkça da Yahudi dinine kabul edilmiştir. 4 Şubat, 2001 tarihli Hürriyet gazetesinin konuyla ilgili bir sorusunu Ilgaz bey şu şekilde yanıtlamıştır. http://www.hurriyet.com.tr/hur/turk/01/02/04/turkiye/14tur.htm Zorlu, ‘‘Bu karar kendilerini Yahudi kabul eden diğer Sabetaycıların da önünü açacak mı?’’ sorusuna ise ‘‘Hiç zannetmiyorum. Çünkü beni zorlukla kabul ettiler. Kabul edilmemin nedeni İsrail’de DİNİ EĞİTİM almış olmam ve bir Yahudi gibi yaşamamdı’’ yanıtını verdi. Demek ki Yahudi kültüründen ve soyundan gelmesinin Yahudiliğe kabul edilmesinde hiçbir rolü olmadığını artık o da kabul etmiştir. Sadece İsrail’de DİNİ EĞİTİM aldığı için Yahudi dinine girebilmiştir. ”Giyur li Humra” işleminin Sabetaycı olup da kendini Yahudi hisseden insanlara uygulanamayacağı bir kez daha kanıtlanmış bulunmaktadır. http://www.matbuat.com/konular/soylesiler/ilgaz1.htm (Sayfa açılmıyor) Alternatif Link ”Benim istediğim tek şey Türkiye’li Sabetaycılara da bu giyurun (Giyur li Humra) uygulanması. Bizim İspanyol konverzolarından bir farkımız yok ki.” http://www.sabetians.com/bali.html (Site kapandı) Alternatif Link RİFAT N. BALİ’YE VERİLEN YAYIMLANMAMIŞ BİR YANIT adlı makalesinde aynı şekilde Ilgaz Zorlu bey; ”Sabetaycılar için SEMBOLİK BİR GİYUR (Giyur li Humra) yapılması gerektiği konusunda ben kitabımın çeşitli yerlerinde tartışmalar getirdim” demiştir. Ilgaz beyin bakış açısını anlamak gerekir. Tabii ki Yahudiliğe geçiş sürecindeki farklar konusunda duyarlı ve ısrarlıdır. Bu çok doğaldır. Çünkü, Yahudi dini eğitimi çok zahmetli bir işlemdir. Önce İbranice öğrenmeyi, sonra da aylar boyunca Tevrat ve dini kaideler hakkında bilgilenmeyi gerektiren, Yahudiliğin tüm şartlarına uymayı emreden, adayın yaşantısını dinine göre düzenlemesini zorunlu kılan bir süreçtir. Bu süreç bir seneye kadar uzayabilir. Bu yol kendisi gibi Yahudiliğe geçmek isteyen diğer Sabetaycı kökenli insanlar için hiç de cazip bir yol değildir. Fazlasıyla laik – seküler bir yaşam tarzı benimsemiş olan Sabetaycıların böylesine zor ve çetrefil bir süreçten geçmek isteyeceklerini düşünmek hayal olur. Bu nedenden dolayı Ilgaz bey şimdiye kadar ”Giyur li Humra” gibi sembolik bir kararla Yahudiliğe kolay yoldan geçilebilmesinin yolunu açmaya çalışmıştı. Ancak başarılı olamadı. Bundan sonra Ilgaz Bey gibi Sabetaycı kökenden gelen biri Yahudi dinine kabul edilmek isterse, önce dini eğitim almak zorunda kalacaktır. Onlara özel bir muamele yapılmayacaktır. Yani Yahudi soyundan gelmeleri Yahudiliğe kabul edilmelerinde hiçbir avantaj sağlamayacaktır. Bir Budist, bir Hıristiyan nasıl Yahudiliğe kabul ediliyorsa, bir Sabetaycı da aynı kategoride ele alınarak aynı prosedürden geçirilecektir. Yahudi dininde insanların geldikleri ırk kesinlikle önemli değildir. Örnek olarak daha önce sözünü ettiğim Falaşaları verebilirim. Bu insanlar yüzyıllar önce Yahudiliği benimsemiş fakat ırken Etyopyalı olan zencilerdir. İsrail’e ilk geldiklerinde Yahudilikleri tartışmalı olduğu için ”Giyur li Humra” işleminden geçerek Yahudi dinine kabul edilmişlerdir. Bu sembolik bir işlemdi. Yüzyıllar boyunca Yahudilik inancına bağlı oldukları anlaşılmasına rağmen, evlenme boşanma gibi işlemlerde Yahudi şeriatını tam uygulamadıkları saptanmıştı. Bu da, bu evliliklerden doğan insanların ”mamzerim – gayrimeşru” olabilecekleri şüphesini doğurduğundan hahamlar, Falaşaların toplu bir ”Giyur li Humra” işleminden geçirilmelerini uygun bulmuşlardı. Bu merasimde kısa bir dua okunur, ruhun temizlenmesi için bir banyoya girer çıkarsınız ondan sonra Yahudiliğe geri kabul edilirsiniz. Bu uygulanan bir dine dönüş merasimidir. Gördüğünüz gibi Halakhah’ya (Yahudi şeriatı) göre ”ırken” Yahudi olanlarla ”sonradan” Yahudiliği benimseyenler arasında hiçbir fark yoktur. İmtiyazlı Yahudi, imtiyazsız Yahudi kavramları bulunmamaktadır. Yahudi soyundan gelen Sabetaycılara ”Giyur li Humra” işlemi uygulanmazken (Yahudi inancıyla KESİNLİKLE bir ilgilerinin kalmadığı kabul edildiği için) ; aynı işlem Yahudilikleri TARTIŞMALI olan Etyopyalı zencilere uygulanabilmektedir. Ilgaz beyin yazılarında Yahudi hahambaşılıklarına ve de İsrail’e neden bu kadar çattığını anlamak için kahin olmaya gerek yok. Onun bakış açısına göre Yahudiler, Sabetaycılar aleyhinde bir çifte standart içindedirler. Halbuki aslında Yahudiler, Halakhah’ya (Yahudi şeriatına) göre doğru bir karar verdiklerine inanmaktadırlar.  ”Sabetaycıların Yahudi kabul edilmeyişlerinin sebebi olarak bir kitapta çarpık cinsel ilişkileri ve “dört gönül bayramı” dedikleri gelenekleri sebep gösteriliyor. Yani ırken saf Yahudi kabul edilmedikleri ifade ediliyor. Ben şahsen bu konunun Yahudilerce açıkça itiraf edilmesini beklemiyorum. Çünkü bu durum onların Yahudi kökenli olmayan Yahudiler ve diğer din mensupları önünde güvenilirliklerini sarsar. Bu yüzden gizliyor olabilirler” diyorsunuz. 2- 100 yıl öncesine kadar, Kuzu Bayramı denilen 21 Mart’ı 22 Mart’a bağlayan gecede (dört gönül bayramı ?) Sabetaycı evli çiftlerin toplanarak eş değiştirdikleri ve mum söndü yaptıkları iddiaları vardır. Bu iddialar yaşanmış olsaydı bile yine de ”ırkları” bozulmuyordu. Çünkü iddialara göre Sabetaycı olmayan kişilerle cinsi münasebet kurulmuyordu. Şayet mumsöndü iddiaları doğru idiyse burada ırkın bozulması değil dinin bozulması olayı vardır. Yahudi şeriatına göre gayrimeşru ilişkiden doğan çocukların soyundan gelenler 10. nesle kadar Yahudilerin dini cemaatlerinden dışlanıyorlardı. Zina en büyük günahlardan sayıldığından, sadece zina yapanları cezalandırmak yerine, o kişilerin soyundan gelenlere nesiller boyunca farklı muamele yapılıyordu. Zaten Selanik’te 1915-1918 arasında Yahudiliğe geçmek isteyen birkaç Sabetaycı, bu iddialar yüzünden oradaki Hahambaşılıklarca iki kez reddedilmişlerdi. ”Türkiye’de yaşayanlarla hiçbir bağı olmayan Yunan Selanik’inin dönmelerinden birkaçı, geleneksel Yahudiliğe dönmeyi denediler. Şehrin hahamları durumu öğrenince, bu durumun tarikatın bazı örf ve adetlerinin muhalif olduğu olayını öne sürerek dini formaliteleri yapmayı reddettiler. Ret etmelerinin sebebi, karıların değiştirildiği büyük mumların söndürülme törenini ima etmeleri ve bu törenin bu birliklerden doğan çocukların meşruiyetini müphem bırakması nedeniyle, ”gayrimeşruluk (mamzerim) asla ebediyetteki birliğe katılamayacak, hatta onuncu nesli bile ebediyetteki birliğe katılamayacak” diyen Tevrat ayetine (Tesniye 23:2) ters düştüğünü öne sürmeleriydi.” ”Sabetay Sevi ve Sabetaycıların Gelenekleri” Zvi-Geyik Yayınları / Etnik Kültürlerin Dinsel Kaynakları Serisi Ağustos 2000 – İlk Baskı 1935 İstanbul – Sayfa: 107 Kuzu Bayramı’nın böyle bir içeriğe sahip olduğunu gösteren ya da kanıtlayan hiçbir belge yoktur. Bu iddialar ilk kez, 8 Ocak ve 18 Ocak 1924 tarihli Vakit gazetesinde yayınlanan Karakaşzade Mehmet Rüştü Bey’in ifadeleriyle ortaya atılmıştır. 15 Eylül ve 15 Ekim 1925 tarihli Resimli Dünya Mecmuası’nda yine Karakaşlar kolundan geldiği söylenen Meziyet Hanım adlı birinin anlattıkları bu iddiayı tekrarlamaktadır. 15 Kasım 1925 tarihli Resimli Dünya Mecmusı’nda ise Kapancılar zümresine mensup bir genç olduğu söylenen biri ”mum söndürme merasiminin” Karakaşlar zümresinde devam eden bir adet olduğunu sandığını fakat Kapancılar zümresinde böyle bir adetin tatbik edilmediğini belirtmiştir. Demek ki o tarihte böyle bir adet halen uygulanıyor idiyse bile bu durum sadece Karakaşlar zümresi için geçerliydi. Yakubiler daha o yıllarda çoktan asimile olup Türkleşmişlerdi. Kapancılar ise Kuzu Bayramı’nı kutluyor fakat eş değiştirme merasimini tatbik etmiyorlardı. Gerschom Scholem adlı İsrailli bir profesörün yazdığı ”The Crypto Jewish Sect of the Dönmeh” adlı uzun araştırmasında, bu adetin 1900’lü yılların başında tüm Sabetaycılar tarafından yürürlükten kaldırıldığını ifade etmektedir. ”The Messianic Idea in Judaism nd other Essays On Jewish Spiriuality” Gerchom Scholem – Schocken Books, New York. 1995 The Crypto-Jewish Sect of the Dönmeh (Sabbatians) in Turkey, sayfa 142-166 Ilgaz Zorlu bey, ”Evet, Ben Selanikliyim” adlı kitabında, Kuzu Bayramı’nda eş değiştirme şeklinde dini bir merasim yapıldığına dair iddiaların yazılı kaynaklara dayanmadığını belirterek yaşlı bir cemaat üyesinin kendisine anlattığı bilgileri aktarmıştır. ”Buna göre, 21 Mart gecesi her ailenin erkek olan reisleri toplanmakta, khal adını verdikleri dini bir merkezde bir kuzuyu okumaktadırlar. Hoca veya Ogan adı verilen dini önderlerin merasim sonrasında bu kuzudan parçalar kestiği ve bu parçaların her aileye dağıtıldığı ifade edilmektedir. Ancak kadınlar bu merasimde yer almamaktadır ve cinsel bir ritüel uygulanmamaktadır. Ancak diğer cemaat üyeleri gözleriyle görmedikleri halde, aile büyüklerinden, bu şekildeki dini bir merasimin 20. yüzyılın başlarına kadar yapıldığını duyduklarını, ancak daha sonra Kapancılar grubunda bu hadisenin o zamanki cemaat ileri gelenlerinden olan tüccar Ata Efendi ile Halil Ali Efendiler tarafından kaldırıldığını belirtmektedirler. Tabii bu konu tamamen belgelenememiştir. Mum söndü ritüelinin tüm Sabetaycı gruplarda uygulandığına dair elde hiçbir kanıt yoktur ve bunun gerçekliği de tartışma konusudur. Ancak bu iddialar tarihte cemaat üyelerinin daha da içe kapanmalarına yol açmıştır. Gönül arzu ederdi ki, Sabetaycılığı ele alan araştırmacılar salt dindel bağnazlıkla konuya yaklaşmasalardı ve spekülasyon konusu olacak iddiaları da gerçek gibi göstermeselerdi” demektedir. Evet, Ben Selanikliyim / Türkiye Sabetaycılığı Ilgaz Zorlu – Belge Yayınları Çok Merak Edilen Bir Sabetaycı Ritüeli: ”Mum Söndü”, Sayfa 60-64. İsrail’in ikinci Cumhurbaşkanı (1952-1963) olan tarihçi Itzhak Ben-Zvi (1884-1963), ”The Exiled and the Redeemed” adlı kitabında ”The Sabbateans of Salonica” başlıklı bir bölüme yer vermektedir. Bu eserde, Sabetaycı kökenli olup, Selanik’ten mübadeleyle gelerek İzmir’e yerleşen ve de gerçek anlamda ihtida eden Dr. Ismail Eden adındaki şahıstan öğrendiklerini nakletmektedir. Bu kişiye göre Sabetaycılık hareketi artık tamamen tarihe karışmıştır. Dr. Eden, ”eş değiştirme merasiminin” 1800’lerde Kapancıların lideri olan Derviş Efendi’nin Kabbalah ve Zohar’ı çarpıtarak yorumlamasıyla başladığını, 1870’lere kadar da (Sultan Abdülaziz dönemine dek) uygulandığını duyduğunu belirtmiştir. Fakat bu tarihten sonra Kapancılar zümresinde bu adete son verilmiştir. Kısacası 1683-1800 ile 1870/1900 sonrası bu adet hiçbir Sabetaycı grupta (Yakubiler, Kapancılar, Karakaşlar) ya bilinmiyordu ya da uygulanmıyordu. F. W. Hasluck; Kızılbaşların, namaz, oruç, kadınların örtünmesi ve sünnet vs. gibi hususlarda Sünnilerden ayrıldıklarını; bunlara, domuz yemek, bir yerde toplanıp mum söndürüp kadın değiştirmek gibi ahlak dışı isnadların yapıldığını; bunun yersiz ve bir önyargının mahsulü olduğunu belirtiyor ve bu tür isnadların, Araplar tarafından Zerdüştler; Türkler tarafından Selanik Yahudileri (DÖNMELER); Benjamin Tudela tarafından Dürziler hakkında söylenildiğini de ilave ediyor. Frederick William Hasluck, Christianity and Islam Under the Sultans, I/153. Oxford, Clarendon Press, 1929 Hatırlatmak istediğim bir husus daha var. Bu tür iddialar Boşnakların ataları olan Bogomiller (Hıristiyanların sapkın bir mezhebi) aleyhinde de o zamanki Hıristiyan çoğunluk tarafından öne sürülmüştü. Tarih boyunca çoğunluğu oluşturanlar azınlıklara karşı hep bu tarz ithamlar yöneltmişlerdir. Sabetaycıların bir dezavantajı daha vardı. O da gizlilikleriydi. Gizli bir grubun üyesi çıkıp da ”bu sizin söyledikleriniz doğru değil” diyemezdi. Çünkü o zaman kendisini o grubun üyesi olarak tanıtmış olurdu. Bu durum da başını derde sokardı. Bu yüzden azınlıklara karşı, üstelik kapalı cemaatlere karşı bu tür iftiralar daha kolay yakıştırılmaktadır. İddialar karşısındaki sessizlikleri de iddiaların doğru olduğunun kanıtı olarak görülmek istenmektedir. Malum, “sükut ikrardan gelir” düşüncesi. Bektaşiler de uzun zaman boyunca gizli kalmayı tercih ettiklerinden onlar da bu tür suçlamara maruz kalmışlardı. Gördüğünüz gibi, Yahudiler değil üzerini örtmek, bizzat kendileri Sabetaycılar hakkındaki bu iddiaları gündeme getirmektedirler. Böyle bir merasim 100-130 yıl öncesine kadar uygulanmış olsaydı bile, ki bunun gerçekliği bile tartışmalı, bizlerin bugünün Sabetaycı kökenlilerini 5 nesil öncesinde son bulmuş bir adet yüzünden suçlamamızın doğru olmayacağı kanaatindeyim. Saygılarımla, Pavlus   ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

	Irken Yahudi Olmakla Dinen Yahudi Olmak Arasında Fark Yok

Sayın Ali Rıza Saklı Bey,
Mesajınız
için çok teşekkür ederim. İşte sadece fikirlerimizle, birbirimizi
kırmadan da diyalog halinde olabileceğimizi ispatladık. Bundan dolayı
çok sevindim.

Size bahsettiğiniz konuda bildiklerimi ve fikirlerimi ileteyim. Fakat önce Ilgaz Zorlu beyle yapılan
bir röportajdan alıntı yapmama izin verin.
http://www.matbuat.com/konular/soylesiler/ilgaz1.htm (Sayfa açılmıyor) Alternatif Link

”Endülüs’te
bundan 500 sene evvel Türkiye’ye gelmemiş, orada kalmış,
Hıristiyanlaşmış fakat Yahudi geleneklerini sürdürmüş insanlar var.
Bunlara Hıristiyan dönmeleri, yani konverzo denir. Sabetay Sevi ile de
bir ilgileri yoktur. Ancak onlar İsrail’de Yahudi kabul edilirler.

Yahudiliğe dönecekleri zaman Giyur li Humra denilen bir işleme tâbi
tutulurlar. Siz sinanoga gidersiniz orada basit bir dua okunur, ruhun
temizlenmesi için bir banyoya girer çıkarsınız ondan sonra Yahudiliğe
geri kabul edilirsiniz. Bu uygulanan bir dine dönüş merasimidir. Benim
istediğim tek şey Türkiye’li Sabetaycılara da bu giyurun uygulanması.
Bizim İspanyol konverzolarından bir farkımız yok ki.

Sabetaycıların
İspanyol konverzolarından çok farkı var. 1391-1492 yılları arasında
Katolik İspanya’sında zorla Hıristiyanlaştırılan yüzbinlerce Yahudi
vardı. Ölüm tehdidiyle dinlerini değiştirmek zorunda kalmışlardı. Ama
içlerinden pek azı – birkaç bin – bugüne kadar geleneklerini devam
ettirip, inançlarını korumuşlardır. Orada zorlama var. Burada ise
Sabetaycılar gönüllü bir şekilde Yahudiliği terkedip 1683 yılında
”Müslüman” olmuşlar, Sabetay Sevi gibi birini Mesih kabul etmişler,
Yahudiliğe uymayan ritüeller geliştirmişler, mistisizmle harmanlanmış,
gnostik özelliklere sahip yepyeni bir din vücuda getirmişlerdir. Belki
de İslamiyete geçmelerinin teolojik bazı nedenleri vardı. Ama bu durum
sonucu değiştirmez. Ataları zorla Yahudilikten çıkmış olanların torunu
ile ataları gönüllü bir şekilde Yahudiliği terketmiş olan iki grubun
arasında dönmelik dışında hiçbir benzerlik yoktur.

Dolayısıyla
onlara uygulandığı söylenen Giyur li Humra işleminin Sabetaycılara da
uygulanmasını talep etmek mantıksızlıktır. Ilgaz beyin hatası burada
olmuştur. Ilgaz Bey, ayrıcalıklı bir işleme tabi tutulup, daha kısa
yoldan Yahudi dinine geçmek istemişti. Yani Yahudi soyundan gelmesinin
kendisine bir avantaj sağlayacağını umuyordu. Giyur li Humra işlemini
kendisine bir hak olarak görüyordu. Ama bu işlem sadece zorlanarak
Yahudiliği terkeden ve de inançlarını koruyarak Yahudi dinine tekrar
dönmek isteyen kişiler için yapılıyor. Fark burada.

Yoksa
Halakhah’ya (Yahudi şeriatı) göre ”ırken” Yahudi olanlarla ”sonradan”
Yahudiliği benimseyenler arasında hiçbir fark yoktur. Bir eğitimin
sonucunda bir sınavdan geçersiniz, dinin icaplarını yerine getirirsiniz
ve Yahudi olursunuz. Yahudiliğe ihtida eden ‘giyyur’ kimse Halakhah’ya
göre tamamen Yahudi sayılır. İmtiyazlı Yahudi, imtiyazsız Yahudi
kavramları yoktur. Sadece Yahudi kavramı vardır.

Sonuçta,
Ilgaz bey, İsrail’de Yahudi dini eğitimi gördüğü için, mahkeme
kararından sonra, Hahambaşılıkça da Yahudi dinine kabul edilmiştir.
Size Türkiye Yahudilerinin tek gazetesi olan Şalom Gazetesi’nin
makalesini gönderiyorum.
http://www.salom.com.tr/07022001/toplum.htm#2

Sabetaycılıktan Museviliğe
”1998 yılında yayınlanan “Evet Ben Selanikliyim – Türkiye Sabetaycılığı” adlı kitabıyla kamuoyunun gündemine gelen
Ilgaz Zorlu, nüfus kağıdının din hanesine Musevi yazılması için açtığı davayı kazandı.

Yıllardır
Yahudi olmak için mücadele veren zorlu İstanbul 9. Asliye Hukuk
Mahkemesi’nin kararı sonrasında Türkiye Hahambaşılığı tarafından
Yahudiliğe kabul edildi. İsrail’de Yahudi dini eğitimi gören Ilgaz
Zorlu, Türkiye’de Yahudiliği seçen ilk Sabetaycı oldu.”
Bir
de şunu ilave edeyim. Yahudilerde ”seçilmiş ırk” kavramı kesinlikle
yoktur. Bir seçilmişlik duygusu vardır. Ama bu her üç tektanrılı din
için de geçerlidir. Yahudiler kendilerini ”seçilmiş halk” olarak
görürler.
http://www.turkishguides.org/TR/GuidesOnly/BakiAdam.asp (Sayfa açılmıyor) Alternatif Link

”Seçilmişlik fikri, Yahudileri tarih boyunca daima diğer milletlerden
farklı kılmıştır. Yahudiler, her türlü baskı ve zorlama karşısında
millî ve dinî kimliklerini bu fikir sayesinde koruyabilmişler ve
ideallerini canlı tutmuşlardır. Bu sayede onlar, yaklaşık iki bin
yıllık sürgün hayatından sonra, 1948′de kutsal topraklarda bağımsız bir
Yahudi devleti kurmayı başarmışlardır.

Dindar
Yahudiler, seçilmişliği bir imtiyaz değil, külfet olarak görürler.
Çünkü, tarlanın nasıl ekilip biçileceğinden, elbisenin rengine ve
biçimine kadar hayatın her alanını kurallara bağlayan bir dini yaşamak
ve yaşatmak zorunda olduklarını düşünürler.

Yahudilerin
bu seçilmişliği, Kur’an-ı Kerim’de Bakara Suresi 47. âyette de söz
konusu edilmektedir. Allah Yahudilere, bir zamanlar kendilerini
seçtiğini, diğer milletlere üstün kıldığını ve onlara çeşitli nimetler
verdiğini hatırlatmaktadır.”

Yahudiler, Conservative, Orthodox,
Reform, Reconstructionist vs. gibi, birbirinden çok farklı inançlara
sahip, her biri Tevrat’ı bambaşka yorumlayan değişik mezheplere
bölünmüştür. Zaten Yahudilerin büyük çoğunluğu için dinin bir önemi de
kalmamıştır. Amerika’da, Batı Avrupa’da, Rusya’da, İsrail’de yaşayan
Yahudilerin büyük çoğunluğu laik, seküler bir görüşe sahiptir. Yani
Tevrat’ta ne yazdığı umurlarında değildir. Bu yüzdendir ki her toplumın
içerisinde hızla, gönüllü bir şekilde asimile olmaktadırlar.
Amerika’daki Yahudilerin %55’i Hıristiyanlarla evlenmektedir. Çocukları
da dinsiz yetişmektedir.

Yani
3,300 yıl önce yazılmış Tevrat, onları hiç ilgilendirmemektedir. Bugün
İsrail’de yaşayan fanatik Ortodoks Yahudiler, İsrail’in kendi
meşruiyetini sorgulayıp, Siyonizmi lanetlemektedirler. Çünkü, onlara
göre Mesih gelmeden İsrail kurulmamalıydı. Laik Yahudiler dindar
Yahudilere nefretle bakmaktadır. Sefarad Yahudileri ile Aşkenaz
Yahudilerinin her biri kendisini diğerinden üstün görmekte, aralarında
sürekli anlaşmazlık çıkmaktadır. Zenci Yahudiler, diğer Yahudilerin
kendilerine kötü muamele ettiğine inanmaktadırlar. Yani yekpare bir
Yahudilik yoktur.

Sizin
linkte yolladığınız ayetleri okudum. Tekrar söylüyorum. Cımbızla seçip,
metnin bütünlüğünden koparttığınızda ayetleri dilediğiniz gibi
yorumlamanız mümkündür. Harun Yahya da hep bunu yapmaktadır. Devamlı
bir evham, korku, paranoya refleksi içinde sadece görmek istediği
ayetleri görüp, onlardan sonuçlara varıyor. Sürekli komplo teorileri
üretip, Yahudi düşmanlığı yapıyor. Bunun tek nedeni Yahudilerin dünya
çapında iyi mevkilere gelmelerinin kendisinde yarattığı eziklik ve
kıskançlık duygusu olmalı diye düşünüyorum.

Yahudilerin,
sayılarının çok üzerinde bir etkiye sahip olmalarının yalnızca tek bir
nedeni vardır. O da eğitime verdikleri olağanüstü önem. Neredeyse tüm
Yahudiler birkaç dili rahatlıkla konuşabilen, kozmopolit, üniversite
mezunu, kültürlü, eğitimli, meslek sahibi insanlardır. Bu durum da
doğal olarak onların toplum içinde çabucak sivrilmelerine ve devamlı
gözönünde bulunmalarına yol açmaktadır.

Baruch
Spinoza, Ludwig Wittgenstein gibi filozoflar, Sigmund Freud,
psikanalistliğin kurucusu, Albert Einstein, İzafiyet Teorisinin mucidi,
Franz Kafka, Marcel Proust gibi yazarlar, Henry Kissinger ve Madeleine
Albright gibi Amerikan Dışişleri Bakanları, George Lucas ve Steven
Spielberg gibi film yönetmenleri, George Gershwin ve Mendelsohn gibi
müzisyenler hep Yahudi kökenlidirler. Sonuçta Yahudiler insanlığa büyük
katkılarda bulunmuş bir topluluktur. Hz. İsa da, Hz. Musa da Yahudi
değiller miydi? Saygılarımla,

Pavlus   ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Ben Mason da Değilim Sayın Laz Uşa,

Site içinde kelime ara

Sizi tanımıyorum ama yazınızdan mert bir kişi olduğunuz izlenimini edindim. Yine de bazı şeyleri açıklamak gereği duyuyorum. Siz de Ali Rıza bey gibi benimle ilgili rastgele iddialarda bulunuyorsunuz. Eleştirdiğiniz kişiyle aynı yanlışa düşüyorsunuz. Eğer mason olup olmadığımı merak ediyorsanız doğrudan bana sormalıydınız. Daha önce de belirttiğim gibi mason olmak suç değildir. Masonluk yasal bir topluluktur. Türkiye’de faaliyet gösteren her cemiyet gibi, Hür ve Kabul Edilmiş Masonlar Büyük Locası’nın da üye listeleri ve çalışmaları T.C. İçişleri Bakanlığı’nın denetimi altındadır.1 Fakat ben mason değilim. Olsaydım söylemekten çekinmezdim. Masonluk hakkındaki bilgilerim, okuduğum bir iki kitaptan öğrendiklerimle sınırlıdır. Bu arada adımı açıklamak zorunda değilim. Etnik kökenim illa da birilerinin ilgisini çekiyorsa açıklayayım. Babam, Batı Trakya göçmeni Müslüman bir Türk, annem ise İrlandalı kökenli Protestan bir Amerikalıdır. Pavlus adlı nickim ise Paul olan ikinci ismimin Türkçeleştirilmiş halidir. Esas adım da Burak’tır. Daha fazla ayrıntı vermeye lüzum görmüyorum. Ben bir Türk’üm. Türklüğümü de hiçkimseye tartıştırmam. Atatürk’e Ulu Önder dediğimde, buradaki ulu sıfatını, erdemleri bakımından büyük olan, saygı duyulacak kişi manasında kullanıyorum. Yoksa Atatürk’e ilahi bir sıfat yakıştırıyor değilim. Türklerde bilirsiniz ki Ulu Hakan diye bir terim vardır. Buradaki Ulu kelimesi nasıl kullanılıyorsa ben de öyle kullanıyorum. Gelelim, Atatürk’ün babası Ali Rıza Efendi’nin Arnavut asıllı oluşuna. Ben de çeşitli kaynaklardan Ali Rıza Efendi’nin ailesinin Arnavutların yoğun olarak yaşadıkları Makedonya’nın batısındaki bir bölgeden Selanik’e göç etmiş kişiler olduklarını okudum. Bu bilgi, eğer doğruysa, Atatürk’ün Sabetayci kökenden gelmesinin kuvvetle muhtemel olduğu yönündeki argümanımı çürütmemektedir. Çünkü, Sabetayciların tümü Selanik’te ikamet etmiyordu. Doğru, bu şehir, Sabetayciların en yoğun olarak yaşadıkları şehirdi ama Balkanlarda, Arnavutluk’ta, Makedonya’da, Üsküp’te, Berat’ta, Ülgün’de, Sofya’da, İzmir’de, Edirne’de, İstanbul’da, Bergama civarında da Sabetaycilar vardı. Ama biraz merkezden uzak kaldıklarından, Selanik’teki gibi güçlü bir topluluk değildiler. Sayıca da daha azlardı. Bugün Berat ve Ülgün’de araştırma yapan tarihçiler, bu şehirlerde Arnavutlaşmış Sabetayci asıllı insanların yaşadıkları köyler bulmuşlardır. Ancak bu kişiler asimile olmuş ve Sabetaycılığı unutarak, Bektaşi mezhebine girmişlerdir. Hatta 1965 yılına kadar, Sabetay Sevi’nin Arnavutluk’ta olduğu sanılan mezarına bazı Bektaşilerin topluca ziyaret ettikleri ortaya çıkarılmıştır.2 Dolayısıyla, Itamar Ben Avi adındaki, Filistinli Yahudi gazetecinin anılarında yer alan ve Atatürk’ün “ben Sabetay Sevi’nin soyundan geliyorum” şeklindeki açıklamasını yalanlayan bir kanıt değildir ifade ettiğiniz husus. Atatürk’ün babasının ailesi, bulundukları küçük yerleşim biriminden taşınarak, dindaşlarının yoğun oldukları ve daha iyi geçinme şartları vaat eden Selanik şehrine yerleşen kişiler olabilirdi. “Zübeyde hanım Yahudi olsaydı oğlunu İslami bir okuldan alıp modern eğitim veren Sabetaycı bir okula göndermek isteyen kocasına karşı çıkar mıydı?” diyorsunuz. Nihayet karşıma mantıklı argümanlarla çıkan birisini buldum. Hakikaten çok sevindim. Birilerinin bu tarz sorular yöneltmelerini bekliyordum uzun zamandır. Faruk Bey’e ilettiğim mesajımda da belirttiğim gibi “Atatürk en azından babası tarafından Sabetayci kökenlidir.” 3 İlk mesajımda gönderdiğim İngilizce makalede de zaten Atatürk’ün yalnızca babası tarafından gizli-Yahudi / Sabetayci kökenli olduğu iddia edilmektedir. Annesi Zübeyde Hanım’dan bahsedilmemektedir. 4 Dediğiniz gibi Yahudilikte kan anne tarafından taşınır. Eğer Zübeyde Hanım da Sabetayci değil idiyse, Atatürk’ün, Sabetaycilar tarafından Yahudi kabul edilmesi imkansızdı. Bildiğiniz gibi Sabetayci olmayanlarla evlenen gençler cemaatten ihraç edilirdi. Bu rastlanmayan bir durum değildi. Osmanli Bakanlar Kurulu, 29 Aralik 1891’de Selanik’teki Sabetayci (Avdeti) bir kızın babasının muvafakatı olmadan da Müslüman bir gençle evlenmesi geçerli sayıyordu. 7 Bakınız: (Tarih ve Düsünçe dergisinin Temmuz 2000 sayısı) Kimbilir arşivlerde daha bu tür ne kadar belge gizlidir. Karışık evlilikler asimilasyonun doğal bir sonucu olarak artış gösteriyordu. İzmir’in Yunan işgalinden hemen sonra, İstanbul’da Sultanahmet Mitinginde ateşli bir konuşma yapan, Türk Ocaklarında faal çalışmalarda bulunan, Milli Mücadele yıllarında kendisine onbaşı ünvanı verilen, kadın hakları savunucusu ve roman yazarı Halide Edip Adıvar’ın (1883 - 1964) babası da Sabetaycıydi. 5 Babası, II. Abdülhamit devrinde Reji Naziri olan Mehmed Edip Bey idi. Sabetayciların Yakubi kolundan geliyordu. Sabiha Sertel adlı ilk kadın gazetecilerimizden biri olan şahıs da Sabetayci kökenli olmasına rağmen cemaatinin dışından bir evlilik yapmıştı.6 Maliye Nazırı Cavit Bey’in de eşi kendi cemaatinden değildi. Yani asimilasyon daha o yıllarda bütün hızıyla sürüyordu. Kısacası 1800’lerin sonları ile 1900’lerin başları , artık cemaat içi evlilik anlayışının yıkıldığı bir zaman dilimine denk geliyordu. Bu durumda, Atatürk’ün yalnızca babası tarafından Sabetayci kökenli olması ihtimal dahilindedir. Kimsenin Sabetayci olduğuna dair GERÇEK bir belge yoktur. Nasıl olabilir ki? Bu insanlar 1683 yılında Yahudiyken İslama geçmişlerdir. Yüzyıllar boyunca kendi aralarında evlenmişler, kültürlerini, gelenek ve göreneklerini bir nesilden diğer nesle aktarıp durmuşlardır. Hatta, “Evet, Ben Selanikliyim” adlı kitaba göre de 1870’li yıllara değin evlerinde Ladino denilen Yahudi İspanyolcasını, dışarıda ise Türkçe konuşmuşlardır. Daha sonra da bütünüyle Türkçe kullanır hale gelmişlerdir. Sabetaycilar tarihte kendileri hakkında sır vermeyen, ellerindeki kaynaklar ve belgeler neredeyse kimselere ulaşamamış gizli, içine kapanık bir cemaat olarak yaşamıştır. Selanik’te ikamet eden ve Müslüman kabul edilen cemaatin yarısından fazlası Sabetayci kökenliydi. Selanik’teki nüfus kayıtları insanları, Sabetayci, Yörük, Arnavut, Pomak, Çerkez, Boşnak, Çingene diye ayırmıyordu, hepsini “Müslüman” olarak kayda geçiriyordu. O yıllarda, dini cemaatlere aidiyet , etnik kimliklerden daha önde geliyordu. Bu durumda, İsmail Cem’in Sabetayci kökenli olduğunun belgesi nerededir? Belgesi yoktur. Sadece söylentilerden, rivayetlerden, etrafta dolaşan laflardan onun Sabetayci kökenli olduğunu duyup doğrudur diye varsayıyoruz. Eğer kuzini Nükhet İpekçi hanım televizyona çıkıp, bu bilgiyi onaylamasaydı, nereden, nasıl öğrenebilecektik? Sabetaycilar çok esrarlı bir topluluktur. Zaten ilgi çekmelerinin nedeni de bu. Ancak onların zaviyesinden bakıldığında bu gizliliğe hak vermemek mümkün değildir. Baksanıza, forumdaki bir kişi, eğer Atatürk’ün Sabetayci kökenli olduğu ortaya çıkartılırsa, evinde asılı duran resmini çöpe atacağını söyleyebiliyor. Bir grup insanı günah keçisi yapar, düşman ilan eder, kin ve husumet beslersek tabii ki, o kişilerin de kendilerini savunmak ve geleceklerini sağlam altına almak amacıyla bu kökenden geldiklerini inkar etme yoluna gideceklerini anlayabiliriz. Bu arada, bir konuya açıklık getirmek gerekiyor. Bu yüzyılın başından itibaren gittikçe artan bir hızla, Sabetaycilar Türk kimliği içinde asimile olmaktadırlar. Bu süreç, daha önce ifade ettiğim tanıklıkları nazarı itibare alırsak artık tamamlanmak üzeredir.8 http://philtar.ucsm.ac.uk/encyclopedia/judaism/shabb.html‘de yer alan bilgiye göre kala kala Sabetaycilik dinine mensup 3,000 kişi kalmıştır. Diğer Sabetayci kökenli kişiler ki – sayılarının 40,000’i geçmediği tahmin edilmektedir – kendilerini Müslüman olarak tanımlamaktadırlar ve %70 civarında karışık evlilikler yaparak tarih sahnesinden çekilmektedirler. Çoğu ise seküler bir hayat tarzı içinde yaşamaktadır. Bu kadar küçük bir topluluğu gözümüzde büyütmemiz, her yanlışın ve problemin ardında onları suçlayışımız akıl dışı bir realite. Atatürk’ün masonluğu konusuna da değineyim. Atatürk’ün Fransız Obediyansına bağlı Veritas(Fazilet)locasına girdiği bilgisi pek çok kaynakta yer almaktadır. Daha önce de söylediğim gibi seneler evvel Ceviz Kabuğu programına katılan bir mason, locanın adını vermeden, Atatürk’ün Selanik’teki bir locaya girdiğini ve kısa bir zaman sonra da ayrıldığını belirtmişti. Sizin duyduğunuz söylentiyle bu bilgi paralellik arzetmektedir. Belki de Atatürk mason olmuş, fakat mason kalmamıştır. Bu pekala mümkündür. Fakat, Ali Rıza Bey gibi, daha baştan Atatürk mason değildir, olamaz da, bu bir hakarettir türü yaklaşımlar doğru değildir. Nasıl kendi görüşlerinden bu kadar emin olabiliyor anlamıyorum. Daha arşivlere bakmadan bir karara varmak mümkün değildir. Bu arşivler de Fransa’da bulunmaktadır. Hepsi de tasnif edilmemiştir ve bazı bilgiler de gizli tutulmaktadır. O halde kaynakları gözden geçirmeden, Atatürk’ün ne mason olduğuna ne de olmadığına dair sağlıklı bir karar vermek şimdilik imkansızdır. Saygılarımla, Pavlus

	Notlar: 1) http://www.mason.org.tr/anahat.html 2) http://www.amyisrael.co.il/europe/albania/ 3) http://www.f16.parsimony.net/forum27628/messages/1585.htm 4) http://www.f16.parsimony.net/forum27628/messages/1517.htm 5) http://www.sabetians.com/sonuc.html 6) Yıldız Sertel, ‘Annem’ adli kitabı (YKY) 7) http://www.f9.parsimony.net/forum12963/messages/14545.htm http://philtar.ucsm.ac.uk/encyclopedia/judaism/shabb.html

SABATAYCILIK ÜZERİNE BAZI MÜTEALÂLAR

Sayın Pavlus Bey, Sizin burada yazdıklarınızı çok daha mantıklı ve gerceklere yakın buluyorum. Ali Rıza Beyin de doğru bazı tesbitleri var ise de argümanları maalesef sathî. Atatürk’ün devletin adını başka türlü koymamış olması, onun illâ ki saf Türk ırkından geldiğini isbata kâfi değildir. Tıpkı, oğul Gandi’nin İtalyan asıllı eşi başbakan olsaydı Hindistan’ın devlet ismini değiştirmesinin beklenemeyeceği gibi. Veya İran’da asırlarca Türk Kaçar hanedanı hüküm sürdüğü halde devlete herhangibir Türk adı vermediler. Lâtin Amerika’da Japon asıllı birisi devlet başkanı olabildi. Munis Tekinalp Yahudi ırkındandı ama Türkçüydü. Agop Dilaçar Ermeni soyundan geliyordu, Türk Dil Kurumuna başkanlık yaptı. Eski doğu Alman SPD reisi İbrahim Böhme ismine rağmen katıksız Almandır. Bunun yanısıra; insanlar aynı ırktan, aynı dinden, aynı görüşten, aynı cemaatten, aynı gruptan olunca birbirleriyle ihtilâfa düşmezler, canlarına kastetmezler diye bir kaide yok. Bunu mason localarının kapatılması ve Cavid Bey vakası için söylüyorum. Hepsinden öte bir husus var: İnsanların ne olduklarından ziyade ne yaptıkları önemlidir. Ancak yapılanlar değerlendirilirken o şahsın kimliği ve kişiliği de asla yok farzedilemez. Gerçekler olduğu gibi meydana çıkarılmalı, kimsenin hiçbirşeyi istismar etmesine fırsat verilmemelidir. Bunlar çok uzak olmayan bir gelecekte mutlaka ortaya çıkacak amma hakikatleri gizleyenlerin adı-sanı, şerefi, fikriyatı tarümar olacaktır. Son birşey; Türk sayılmak için Türkçeyi güzel konuşup doğru yazmak da gerekir. Pavlus Bey bu noktaya dikkat etmiş. Burada fikirlerini beyan eden herkese selâm ve hürmetler. Faruk   ============================================================================= Sayin Faruk Bey, Selam. Yolladığınız mesaj için çok teşekkür ederim efendim. “Türkçeyi güzel konuşup doğru yazdığım” şeklindeki iltifatınız ve üslubunuzdaki nezaket için de ayrıca çok teşekkür ettiğimi belirtmeme izin verin. Sizin de tespit ettiğiniz gibi, maalesef, Sayın Ali Rıza Beyin argümanları sathi, yapay bir çizginin dışına çıkamamaktadır. Herkesin fikirlerinin aynı olması elbette beklenmemelidir, ama en azından bir tartışma yapıldığında, bazı somut gerçeklerin de üstünün örtülmemesi, görmezden gelinmemesi gerekir. Sizin gibi düşünmeyen insanların söyledikleriyle fikri olarak mücadele etmektense, o kişinin kendisine yönelik suçlayıcı iftiralara başvurma yoluna gidilmemesi icap eder. Objektif olmak budur. Umarım ki zaman içinde, üzerinde tartışmaya çalıştığımız bu konu daha rasyonel bir şekilde ele alınabilecektir. Mesajınızda ifade ettiğiniz üzere, hakikaten de bir millete bağlılık, o milletin “ırki” çoğunluğundan gelme koşuluna bağlı değildir. Sizin örneklerinize ilaveten, 1506 yılında Saraybosna yakınlarındaki Sokoloviç kasabasında doğan Sokollu Mehmet Paşa’yı da gösterebiliriz. Boşnak kökenli Müslüman olan Paşa, Osmanlı İmparatorluğu’nda, Kaptanı Derya ve Rumeli Valisi olmuş, Tameşvar kalesinin fethi ile gösterdiği başarıyla da 1564′te sadrazamlığa yükseltilmiştir. Daha o yıllarda Süveyş kanalını açmayı düşünmüş, Don ve Volga ırmakları arasında bir kanal açma fikrini savunmuştur. Osmanlı’da devlet teşkilatında önemli düzenlemeler yapmıştır. Bu kişi ırken Türk değildir. Irken Slav’dır. Ama onun Slavlığı ve Boşnaklığı, Osmanlı’ya ve Müslümanlığa büyük hizmetlerde bulunmasına engel olmamıştır. Pek çok kökenden gelen insanın beraber yaşadığı Osmanlı İmparatorluğu’nun mirasçısı durumundaki Türkiye Cumhuriyeti de, bu kültürel zenginlikten nasibini almıştır. Bu utanılacak değil, tam aksine övünülecek bir şeydir. Atatürk de “Ne Mutlu Türk’üm Diyene” diyerek bu çeşitli kökenden gelen insanların kendilerini Türk olarak kabul ettikleri takdirde Türklüklerinden şüphe duyulamayacağını kabul etmiştir. Yani Türk olmak bir ırka ait olmaya bağlı değil, onu kabul etmeye bağlıdır. Bu kavram, ifade edildiği 1923’lerin dünyası için bile fazlasıyla ileri görüşlüdür. Düşünsenize, 1933-1945 arasında iktidarda bulunan Nazilerin ideolojisine göre Alman kabul edilmek için Aryan soyundan gelmeniz şarttı. Gelmiyorsanız o zaman hayatta kalmanızın da bir anlamı yoktu, sadece yok edilmesi gereken ikinci sınıf insan, Aryan soyunun düşmanı bir virüs ve bir parazittiniz. Hayvanlar kadar bile bir değeriniz olamazdı, kurtulunması gereken yabancı unsurlardınız. 6 milyon Yahudi’yi, 500,000 Çingeneyi sırf Aryan olmadıkları için gaz odalarına, ölüm kamplarına yollamaktan çekinmemişlerdi. Türkiye’nin utanacağı böylesine kara bir tarihi geçmişi yoktur, çok şükür. Neden yoktur? Çünkü Türk milleti hoşgörülüdür. Bunun da en önemli nedenlerinden biri Müslümanlığın hoşgörüye açık bir din olmasıdır. Diğer dinlerin de özünde bir hoşgörüsüzlük yoktur elbette ama zaman içinde farklı insanlar dinleri kendi ihtiraslarına alet etmek suretiyle insanlığa zarar verebilmişlerdir. Haçlı seferlerini buna örnek gösterebiliriz. Halbuki Türk milletinin bağrından Mevlana, Yunus Emre gibi insanlığa dost, başkalarına karşı hoşgörülü olmayı savunan sayısız insan yetişmiştir. Bu tarih övünülecek bir tarihtir. Fakat bugün bu tarihimize sahip çıkmayan, insanları ırklarına göre değerlendiren, ortaçağ karanlığından kalma bir anlayış, çok küçük bir azınlıkta olmakla beraber, vardır. Bu son derece tehlikeli bir gelişmedir. Hepimizin el birliğiyle bu ideolojinin ülkemizde yeşermesine engel olmamız gerekmektedir. Milliyetçi olmak ayrı bir şeydir, ırkçı olmak ayrı bir şeydir. Bunun ayrımına dikkat etmeliyiz. Saygılarımla, Pavlus ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~   Sayın A.R.S, Ne yazık ki bilmeden ve konuyu araştırmadan, sanki Yahudiler ve Sabetaycılar hakkındaki bilgilere bütünüyle vakıfmışşınız gibi tuhaf iddialarda bulunuyorsunuz. Neresinden başlayayım. Ben Hıristiyanların Kutsal Kitap dedikleri Tevrat, Zebur ve İncil’den oluşan üç kitabı da okumuş, incelemiş bir insanım. Allah aşkına Tevrat’ın neresinde, hangi ayetinde “Yahudi ırkının dünyayı yönetmek için, diğer ırkların ise yönetilmek için yaratıldığına” dair bir inançtan söz ediliyor ? Beni aydınlatırmısınız lütfen. Böyle bir ayet yok. Siz de Tevrat’ı okursanız böyle ne bir ayet ne de bir inancın olmadığını keşfedebilirsiniz. Ama niye zamanınızı boşa harcayasınız ki ? Antisemit binlerce kitap, ırkçı bir perspektifle uydurulmuş, saptırılmış yüzlerce eser elinizin altında dururken siz sadece bunlardan beslenir ve atılan iftiraları birer dogma olarak kabul ederseniz herşeye inanırsınız. Biraz olayın derinine inip, şüpheci bir yaklaşımla iftiralara konu olan Tevrat ayetlerini okuyacak ve anlamaya çalışacak cesareti bulun. Sonra karar verin. Kaldı ki 14 milyonu geçmeyen dünya Yahudi nüfusu nasıl 6,000,000,000 insanı yönetebilir ya da bu yönde bir çabaya girişebilir ? Ayrıca bir konuya daha açıklık getirmek gerekiyor. Yahudiler bir ırk değildir. Sarışın mavi gözlü bir Yahudi bulunabileceği gibi siyah derili bir Yahudi de bulunabilir. Sanılanın aksine Yahudilik sadece anneden geçmez. Yahudi kökenli olmadan da Musevilerin dinini benimseyen kişiler Yahudi olabilir. Örneğin Hazar Türkleri 10. yüzyılda bu şekilde Yahudi olabilmişlerdir. Bugün İsrail’de Falaşa adı verilen yüzyıllar önce Museviliği kabul etmiş Etyopyalı zencilerden oluşan bir cemaat vardır. Bu yüzden Yahudilik dışa kapalı bir din değil, Hıristiyanlık ve Müslümanlık gibi dini hükümlerini kabul eden herkese açık bir dindir. Tarih boyunca pek çok zulme ve katliama uğramış ve 2000 yıldır kendilerini koruyacak bir devletten yoksun olan Yahudilerin dinine geçmek avantajlı bulunmadığından sayı göreceli olarak düşük kalmıştır ama yok değildir. İkinci husus, 1900’lerin başındaki Selanik’in kozmopolit nüfus yapısının tarafınızca yeteri ölçüde anlaşılmamış olması. O yıllarda Selanik’te 70,000 Yahudi, 22,000 Rum, 17,000 Sabetayci , 15,000 Müslüman (Türk, Pomak, Çerkez, Boşnak, Arnavut, Çingene), binlerce de Bulgar, Batılı Levanten ve küçük bir Ermeni cemaati yaşıyordu. Yani Selanik, imparatorluğun en az Müslümanı barındıran büyük kenti değil, en az Türk olanıydı da… (Bakınız : Selanik 1850-1918, Gilles Veinstein, İletişim Yayınları, 1999) Daha sonra Balkan Savaşları, I. Dünya Savaşı, 1924’deki zorunlu nüfus mübadelesi, 1943 Nazi katliamı gibi nedenlerden dolayı bugünkü Selanik, neredeyse tümü Anadolu’dan göçmüş olanların torunu 1 milyon Yunanlıdan oluşmaktadır. “O devrin en ileri okulu Sabetaycıların idiyse ve babası da onu oraya verdiyse sabetaycı mı olmuş oluyor? Şu anda Işık Üniversitesinde okuyanların tamamı Sabetaycı mıdır? Böyle saçma teori olur mu?” diyorsunuz. Bunu söyleyen yok ki. Atatürk’ün Şemsi Efendi’nin kurduğu okulda okuması, Itamar Ben Avi’ye yaptığı itirafın doğruluğunu kuvvetlendiren bir yan bilgi o kadar. Üstelik Ilgaz Zorlu adlı Sabetayci olduğunu açıklayan bir yazarın yazdığı “Evet, Ben Selanikliyim” adlı kitabında, Şemsi Efendi’nin kurduğu okulun yalnızca Sabetaycı çocuklara hizmet vermek için kurulmuş bir cemaat okulu olduğunu yazmaktadır. Tabii ki sonraki onyıllarda bu anlayış değişmiş ve Sabetaycı olmayan kişilere de kapılar açılmaya başlanmıştır. Ama Atatürk okulun İLK öğrencileri arasındadır. Yukarıda değindiğim gibi, Selanik’te Müslüman kabul edilen cemaatin yarısından fazlası Sabetayci idi. Halbuki İstanbul’un 10 milyonluk nüfusunun belki 30,000-40,000’i Sabetayci kökenlidir. Yani 1880’lerin başında Selanik’te Şemsi Efendi mektebinde okuyan öğrencilerin Sabetayci olma olasılığı, 2001’lerin Işık Üniversitesinde okuyanlara nispetle çok çok daha fazladır. Üçüncü husus “Bozkurt kitabında Selanik’in Türk Mahallesi’ndeki evinden bahsediliyor” şeklindeki cümlenizle ilgili. Öyle bir izlenim veriyorsunuz ki sanki Selanik Dönme ve Türk olmak üzere birbirleriyle kesin çizgilerle ayrılmış iki ayrı yerleşim alanına bölünmüş gibi. Pek çok Sabetayci zaten Türk Mahallesinde yaşıyordu. (Bakınız: Atatürk’ün İlk Öğretmeni Şemsi Efendi, Azmi Koçak, Eylül, 2000) Şemsi Efendi’nin babası Abdi Efendi ile annesi Rabia Hanım bir Türk Mahallesi olan Koca Kasım Paşa Mahallesinde ikamet etmekteydiler. Dolayısıyla Atatürk’ün ailesi de benzeri bir şekilde bir Türk Mahallesinde pekala yaşayabilirdi. Dördüncü husus “Bu metin esasen Yahudi Ansiklopedisinde yayınlanmış, cevabı verilmiş eski bir tartışmadır” ifadesinin yanlışlığıdır. Forward adlı gazetede yayınlanan yazının Yahudi ansiklopedisindeki iddiayla hiçbir ilişkisi yoktur. Ansiklopedideki iddia, Selanik Musevi cemaatinin Atatürk’e sahip çıkması olayını konu almaktadır. Itamar Ben Avi’nin anılarında yer alan Atatürk’ün “ben Sabetay Sevi’ye inananların soyundan geliyorum” itirafı Yahudi ansiklopedisinde yer almamaktadır, dolayısıyla Türk devletinin tekzip ettiği yazı bu değildir. Kaldı ki tekzip edilmiş olsaydı bile, bu çok doğal değil mi? Hangi devlet kurucusunun halkın çoğunu oluşturan bir etnik kökenden gelmediğini kabul etmek ister? Devletin her tekzip ettiği şey doğru mudur ? Daha düne kadar Kürtlerin varlığını da inkar etmiyor muydu? Beşinci husus eğer bir Yahudi beğenmediğiniz, hoşunuza gitmeyen bir şey söylüyor ya da açıklıyorsa illa da yalan mı söylüyordur? İtamar Ben-Avi’nin Yahudi olması, söz konusu makalenin bir Yahudi gazetesinde yayınlanması yalan söylediklerinin bir göstergesi, bir delili midir? Böyle bir mantık hatası olabilir mi?

Bu bizi nereye götürür ? A – Einstein İzafiyet teorisini bulmuştur. B – Einstein bir Yahudidir. C – Yahudiler yalan söyler. D – O halde İzafiyet teorisi bir Yahudi yalanıdır.

SABATAYCILIK ÜZERİNE BÂZI MÜTEALÂLAR

Sonuç olarak benim anlatmaya çalıştığım şey Atatürk’ün Sabetayci kökenli olmasının Türklüğünden hiçbir şey götürmeyeceğidir. Zaten kendisi de Itamar Ben-Avi’ye “Yahudi değilim, Sabetay Sevi’ye inananların soyundan geliyorum” demiştir. Yani kendisini TÜRK olarak algılamıştır. Türklük bir ırka verilen ad değil, bir milletin adıdır. Ve o milletin içinde “ırken” Türk olmayan ama kendisini Türk gören, hisseden ve kabul eden ve Türkiye’yi daha ileri bir çizgiye götürmek, milletin refahı ve mutluluğu için gösterilen çabalara ortak olan farklı etnik kökenli insanlar da bulunmaktadır.Bu Türkiye’nin gücüdür. Nasıl ki Japon asıllı ya da İtalyan asıllı bir Amerikan vatandaşı, “ben önce Amerikalıyım, sonra Japon veya İtalyan asıllıyım” diyebiliyorsa, Türkiye’deki bir Kürt, Laz veya Çerkez asıllı bir Türk vatandaşı “ben öncelikle Türk’üm , ama Kürt, Laz, Çerkez kökenli bir Türk’üm” diyebilmelidir. Ve dediği takdirde doğal karşılanmalıdır. Bu söylem ülkeyi bölmez, aksine kuvvetlendirir. Fakat etnisitelerin kontrol altında tutulmaya çalışılması, farklı olanlara bölücü gözüyle bakılması ve kendi kültürel kimliklerine sahip çıkma haklarının tehlikeli görülmesi ve buna tahammül edilmemesi, uzun vadede ülkeyi bölmese bile çok yıpratır ve Türkiye’nin istikbaline bir yarar sağlamaz. Bir noktayı daha belirteyim. Ben hiçkimsenin uşağı değilim, kendi aklımdan başka. Pavlus ================================================================   Sayın A.R.S, “Üç dini kitabı okuduğunuzu ama benim okumadığımı söylüyorsunuz. Bunu nereden çıkarıyorsunuz? Başkalarını bilmezlikle, okumazlıkla itham etmenize ne demeli? ” diyorsunuz. Sayın Emre beye de ilettiğim üzere kimi zaman önyargısal tepkilerde bulunabilirim. Bunu itiraf da ediyorum. Hatta hatasız kul olmaz ben de kusurlu olabilirim meyanında bir cümle sarfettim. Kusursuzluk Allah’a mahsus. Ben ise sade bir insanım. Ama bir noktayı hatırlatmakta fayda görüyorum. Durup dururken bana “Merhaba sayın Pavlus uşağı” diye hitap eden siz değil miydiniz ? Eğer ben size “Ali Rıza uşağı” diye hitap edecek olsam siz de bana normalden daha ateşli bir cevap yollamaz mısınız? Bu insanın doğası gereği gayet kolay anlaşılabilecek bir psikolojik vakıadır. Sizin aşağılayıcı bir üslupla şahsıma yönelttiğiniz bu söz bir itham ve de önyargı değil midir? Sizin Tevrat, Zebur ve de İncil’I okumadığınızı varsaymam bana reva gördüğünüz muamelenin yanında oldukça masum kalmıyor mu? Yani siz yaparsanız tamam oluyor da, ben yapmaya kalkışırsam önyargılı mı oluyor? Çok ilginç bir bakış açısı. Kimileri buna çifte standart ismini takıyor. Acaba haklı olabilirler mi? Mesajlarınıza her cevap vermeye kalktığımda acaba nereden başlasam diye düşünmek zorunda kalıyorum. O kadar çok farklı şeylerden bahsediyorsunuz, o kadar çok sizin gibi düşünmediğim için karalamalarınıza maruz kalıyorum ki tüm bunlara cevap yetiştirebilmem için düzinelerce sayfa yazmam gerektiğine hükmediyorum ama ne yazık ki bunların hepsine ayıracak zamanım yok. Yine de istediğim her şeyi tek bir mesajda açıklamam mümkün olmadığına gore bir yerlerden başlayayım. Emre beye tabii ki seçtiği cümlelerin o kitapların hangi bölümünün hangi numaralı ayetlerinde yer aldığını sormak mecburiyetindeyim. Aksi halde durum samanlıkta iğne aramaya benzeyecek. Ayetleri ezbere bilmiyorum. Eski Ahit denilen kitap, birbirinden farklı toplam 39 alt bölümün bir araya gelmesiyle oluşmaktadır. Konu edilen ayetlerin yalnızca bazılarını hatırlıyorum. Fakat cımbızla ayıklanarak seçilmiş ayetlerden bir anlam çıkarmak doğru olmaz. Yani, ayetlerin öncesini ve sonrasını okumadan onlara bazı manalar yüklemek en azından etik olarak yanlıştır. Ayetlerin metnin bütünlüğü içerisinde değerlendirilmeye tabi tutulmaları lazım. Bilirsiniz bir hikaye vardır. “Sarhoş bir Bektaşi’ye, “niçin namaz kılmadığı” sorulduğunda buna Kur’an’dan delil getirir: “Kur’an’da namaza yaklaşma.” denilmektedir. Oysa burada Bektaşi’nin yaptığı bir tür montajdır. Gerçekten Kur’an’da böyle bir ayet vardır; fakat Bektaşi sadece ayetin işine gelen kısmını kullanmaktadır. Ayetin tamamını bilmeyenler ise bunu duyunca “Kur’an’ın gerçekten namazı yasakladığını” düşünecektir. Oysa ayetin tamamı “Sarhoşken namaza yaklaşmayındır.” Aynen bunun gibi. Tevrat, Zebur ve İncil’I seneler evvel, kendi çabalarım ve yazılanları anlamaya yardımcı İngilizce birkaç kitabın eşliğinde okumuş ve incelemiştim. Ben nihayetinde bir ilahiyat uzmanı, teolojide doktora sahibi biri değilim. Tabii ki bir haham ya da konunun uzmanı herhangi bir din adamı seviyesinde konuları bilmem beklenemez. Çünkü geçimimi bu yoldan temin etmiyorum. Ama Tevrat’ın bütününe baktığımda ırkçı bir izlenim edinmediğimi söylemek zorundayım. Hatta, sözü edilen ayetlerin, en azından bazılarının, bizim ilk bakışta anladığımızdan çok farklı anlamlara bürünebildiğini biliyorum. Bu açıdan çabucak yorum yapmadan once konuyu detaylarıyla araştırmalı, daha sonra bir kanaate varmalıyız. Gelelim başka bir konuya. Sizin nereli olduğunuzu bilmiyorum. Örneğin Laz kökenli olduğunuzu farzedelim. Ben bir başkasına sizin hakkınızda bahsederken “ya biliyor musun Ali Rıza da Lazmış” desem, ben şimdi sizin aleyhinizde bir iftirada mı bulunmuş oluyorum? Laz kökenli olmak bir suç mudur ? Bu örnekten hareketle, eldeki bulgulara dayanarak, Atatürk’ün Sabetayci olmasının kuvvetle muhtemel olduğunu öne sürmem nasıl bir iftira olarak tanımlanabilir ? İftiranın sözlük anlamı, kasıtlı veya asılsız olarak yapılan suçlama; bir suçu, ilgisi olmayan birinin üzerine yıkmaktır. Atatürk, Sabetayci bir aileden doğmak suretiyle bir suç mu işlemiştir? İnsanlar kendi ana babalarını seçemiyorlar ki bu konuda onlara bir sorumluluk yükleyebilelim. Kaldı ki Atatürk Sabetayci olsa ne olur, olmasa ne olur ? Allah’ın isteği bizim insanları hasbelkader sahip oldukları aile bağlarına gore ayrıma tabi tutmamız mıdır? Bu düşünce tarzı nasıl izah edilebilir? Sizin için Atatürk’ün Türk ırkından gelmesi bir zorunluluk mudur? Adaşınız Ali Rıza Efendi’nin, oğlu Mustafa’yı , Selanik’te yeni açılmış Şemsi Efendi mektebinde okutmaktaki ısrarının o okulun en ileri okul olmasının ötesinde bir başka sebebi daha olamaz mıydı? Bunu nereden bilebilirsiniz? Atatürk, 1911 yılında Filistin’de Itamar Ben-Avi’yle görüşmeler yaptığında, ben yanlarında değildim, siz de değildiniz. Bu görüşmelerden birinde Atatürk’ün kendisine “ben Sabetay Sevi’nin soyundan geliyorum” şeklinde ifade ettiği aile kökenini açıkladığında yine yanlarında değildik. Ben Avi bu sohbetten kendi otobiyografisinde bahsetmeseydi hiç haberimiz olmayacaktı. O halde Itamar Ben Avi’yi daha tanımadan, bilmeden, sadece hasbelkader Yahudi doğduğu için mi tanıklığını hükümsüz sayacağız? Atatürk’e hayali bir etnik köken yakıştırma peşinde değilim. Böyle bir şeye ihtiyacım da yok. Çünkü benim için Atatürk, Çingene asıllı dahi olmuş olsaydı yine de aynı Atatürk’tür. Beni insanların geldikleri ırklar değil, yaptıkları işler ilgilendirir. Ve benim için Atatürk, ülkeyi düşman boyunduruğundan kurtararak, kimseye muhtaç etmeden, başımız dik bir şekilde yaşamamıza imkan sağlayan Ulu Önder’imizdir. “Senin İngilizce yazında Atatürk’ün Yahudi olduğunu yazıyor” diyorsunuz. Şimdi gelin de sizi o yazıyı okumamakla itham etmeyeyim! Daha üzerinde tartıştığımız metni okumamışsınız ki Tevrat, Zebur ve İncil’I okuduğunuza inanayım. Söz konusu cümleyi tekrar nakledeyim ; Kemal confided: “I’m a descendant of Sabbetai Zevi – not indeed a Jew any more, but an ardent admirer of this prophet of yours.” Tercümesi ; Ve Kemal itiraf etti: “Ben Sabetay Sevi’nin ecdadındanım - tabii ki artık Yahudi değilim, fakat sizlerin bu peygamberinin şevkli bir hayranıyım.” Yani gördüğünüz gibi Atatürk, Yahudi olduğunu inkar ediyor. Makale de Atatürk’ün Sabetayci Dönme kökenli olduğunu belirtiyor. “Atatürk kendisini Türk kabul ediyor, siz inatla hayır Sabetaycı idi diyorsunuz.” Atatürk’ün kendisini Türk kabul ettiği konusunda ikimiz de hemfikiriz. Bunun aksini iddia etmiyorum .Hiçbir yerde Atatürk kendisini Türk kabul etmiyor demedim. Ama kendisini Türk kabul etmesi, Sabetayci kökenli olmadığını da göstermez ki. Sizin inatla o Sabetayci kökenli bile olamaz yaklaşımınızı anlayamıyorum. “Atatürk isteseydi Türklük ve Türk milliyetçiliği üzerine bir devlet kurmazdı. Kendisine “Atatürk” soyadı almazdı. En çağdaş anlamdaki milliyetçilikte “insan kendisini nasıl tanımlıyorsa öyledir” kuralı vardır” diyorsunuz. Doğru. Bunun tersi bir şey söylemedim ki. Atatürk’ün Sabetayci kökenli olması, niye Türk milliyetçiliği üzerine bir devlet kurmasına engel teşkil etsin? Buradaki mantık nedir? İsterseniz tarihten birkaç örnek sıralayayım. Napolyon Bonaparte, 1769 yılında, Korsika adasının Ajaccio kentinde doğmuştur. Bu adam Fransızlardan tamamen farklı olan ve kendine has bir kimliğe sahip Korsikalılardan biriyken Fransa’da krallığın yıkılmasından sonra, ilk Fransız İmparatoru olmuş, pek çok savaşa katılmış, tarihteki en ünlü savaş kumandanlarından biri haline dönüşüp, 1821 yılındaki vefatına kadar daima ülkesi adına yeni başarılar kazanmak için uğraşmış, didinmiş ve de çok da başarılı olmuş bir devlet adamıdır. Tüm Fransızlar övgüyle Napolyon’dan söz eder. Fransız kimliğinin bir simgesi durumundadır. Ama Fransız kökenli değildir. Korsika kökenli bir Fransızdır. Yani şimdi onun Korsikalılığı, milliyetçi bir Fransız olmasına engel mi olmuştur? Aynı şekilde George Washington adlı Amerikan bağımsızlığını sağlayan adamın kendisi İngiliz kökenlidir. Yani İngiltere’ye karşı, öz yurdu olarak kabul ettiği Amerika’yı savunmuştur. Onun İngiliz kökenli olması, Amerika’yı kurmasına engel mi olmuştur ? Yine aynı şekilde Hasan Tahsin adıyla da bildiğimiz (Osman Nevres) adlı gazeteci, 15 Mayıs, 1919 yılında, İzmir’I işgale gelmiş Yunan askerlerine karşı ilk kurşunu sıktıktan hemen sonra şehit düşüp , yaşamını vatanın bağımsızlığı uğruna feda eden ilk kişi değil midir ? Bu kişi Kurtuluş Savaşı’nın ateşini başlatmamış mıdır ? Bu şahıs Sabetayci kökenli değil midir? Onun bu kökeninin Türk milliyetçisi olmasına engel olduğunu bu davranışından sonra hala nasıl iddia edebilirsiniz ? Son mekanı bugün İstanbul’daki Bülbülderesi Mezarlığı’nda bulunmaktadır. Mezar taşında “Izmir’de isgalci düsmana ilk kursun atan hürriyet kahramani mukaddes sehit gazeteci Osman Nevres (Hasan Tahsin Recep) 1888-1919″ ibaresi bulunmaktadır. Bir zamanlar Sabetayci kökenli insanların gömüldüğü bu mezarlıkta, soyadında Türk kelimesi bulunan onlarca mezar taşına rastlayabilirsiniz. Atatürk’ün ailesinin Sabetayci geçmişinin, Türk milliyetçisi olmasına engel teşkil ettiğini hala inandırıcı buluyor musunuz? Gelelim başka bir konuya. İster inanın ister inanmayın, Yahudi dininin hükümlerini kabul eden herkes Yahudi olabilir. Bunu bilmemeniz Tevrat’I okumadığınızın açık bir delilidir. Eski Ahit’in Writings adlı bölümünün içinde Ruth adlı bir kitap vardır. Ruth, Moablılar soyundan gelen bir dul kadındır. Kitapta bu kadının İsrailoğullarına katıldığı, Yahudiliği benimsediği ve hatta Hz. Davud peygamberin büyük annesi olma şerefine ulaştığı ayrıntılarıyla kaydedilmiştir. Hani Yahudiliğe geçilmez idi? Hani Yahudilik sadece soydan ibaret bir dindi? Yahudiler, kendileri için en önemli peygamberlerden Hz. Davud’un büyük annesinin Yahudiliği kabullenmiş Moablı bir kadın olmasından gurur duyarlar. Dayanaksız iddialarda direnmek, o iddiaları gerçek kılmaz. Üstelik galiba önemli bir haber de atlamışsınız.. http://www.yenigundem.com/2001/01/08/haber005.html “Sabetay kökenli bir aileden gelen Ilgaz Zorlu, İstanbul 9. Asliye Hukuk Mahkemesi’nde açtığı davayı kazanarak, Türkiye’de bir ilki gerçekleştirdi Nüfus cüzdanındaki “din” hanesinde “İslam” yerine “Musevi” yazdıran Zorlu, şimdi de Sabetaycıların Musevi olduğunu kanıtlamak için mücadele başlattı…” Demek Yahudi olunamıyordu? Tüm iddialarınız birer birer çürüyor. Zahmet edip “Commentary Magazine”’in Sept, 2000 sayısında yer alan “Wandering Jews-and Their Genes” adlı makaleyi okuyabilirseniz, orada size bir önceki mesajda belirttiğim Falaşa adı verilen Etyopyalı zenci Yahudilerin genlerinin İsrail’deki diğer Yahudi grupların genleriyle hiçbir benzerlik taşımadığının bilimsel olarak kanıtlandığını öğrenebilirsiniz. Bu ne demektir? Yahudiler bir ırk değildir demektir. “Yahudi soyunu belgeleyen herkes İsrail vatandaşı olabilir” diyorsunuz. İşte talihsiz bir iddia daha. Bugün Amerika’da , Hz. İsa’yı Mesih olarak kabul ederek Hıristiyanlığı benimsemiş Yahudi kökenli yarım milyonu aşkın insan yaşamaktadır. Bu kişilerden bazıları sizin gibi düşünmüş, İsrail’e gitmiş, İsrail vatandaşı olmak için müracat etmiş, İsrail Yüksek Mahkemesi de bu kişilerin Yahudi soyundan geldiklerini teslim etmiş, fakat Musevi inancını terkedip, Hıristiyanlık dinini benimsemeleriyle birlikte kendilerini Yahudilerden sonsuza dek soyutladıklarını, dolayısıyla vatandaş olma yönündeki isteklerinin kabul edilemeyeceğini hükme bağlamıştır. Bu Yüksek Mahkeme kararı iddianızı tamamıyla çürütmektedir. Buna ilaveten 1990’lı yıllarda Rusya’dan İsrail’e göç eden 1 milyona yakın Rus Yahudisinin üçte birinin Yahudi bile olmadıkları, Rus soyundan Hıristiyan oldukları anlaşılmış, içlerinden birçoğu Musevi dinine geçmek istediklerini belirtmiş ve bu istek İsrail’deki hahambaşılıklarca kabul edilerek Yahudi olmuşlardır. Yani Yahudi soyundan gelmene rağmen, Musevilik dışında bir dini inanca sahipsen, İsrail vatandaşı olamıyorsun. Ama Yahudi soyuyla hiçbir alakan olmasa bile, Museviliği kabul edersen İsrail vatandaşı olabiliyorsun. İsrail’I dincilikle suçlayabilirsiniz ama Yahudileri ırkçılıkla suçlayamazsınız. Sizin objektiflik anlayışınız insanı hayretlere düşürüyor. Doğru bulduğunuz iddiaları kabul eden kaynaklar objektif, düşünce biçiminize aykırı olan kaynaklar taraflı ve de subjektif. Siz de yalnızca ırkçı bir bakış açısıyla bezenmiş iddialarınızı sunup ahkam kesmeyin. Eminim ki, Atatürk, Itamar Ben Avi’ye, “ben Altay Dağları’ndan göç etmiş, şanlı, şerefli Oğuz Türklerinin soyundan geliyorum” deseydi ve Itamar Ben Avi, bu olayı anılarında yazsaydı, siz onu, Yahudi olmasına rağmen, bağrınıza basıp, “bak adam ne güzel yazmış, elin Yahudisi bile bunu kabul ediyor, daha bizim Türkiye’de halen çatlak sesler çıkıyor” der ve bu yazıyı OBJEKTİF bir kaynak olarak savunurdunuz. Bu kadar çifte standart pes doğrusu! Bu arada kendi dinimden çok memnunum Sayın Ali Rıza Bey. Ben “olmayan Yahudi ırkının” “inanmadıkları üstünlüklerini” kabul etmiş değilim. Ama maşallah, 14 milyonluk Yahudi nüfusunun koskoca 6 milyar nüfuslu bir dünyaya hükmedebilecek güce sahip olduğunu düşündüğünüze göre siz onların üstünlüklerini kabul ediyorsunuz demektir. Saygılarımla

ATATÜRK SABATAYCI MI?

Sayın A. R. S,
“Şimdı buraya asılan bu İngilizce yazıda, İsrail Cumhurbaşkanına “Atatürk’ün Yahudi kökenli olduğunu biliyor musunuz?” şeklindeki soruya “Elbette, elbette” diye cevap verdiği söyleniyor. Bu da delil olarak yazılıyor.” diyerek işi geçiştirmeye ve İngilizce bilmeyenlerin konuyu detayıyla öğrenmesine mani olmak amacını güdüyorsunuz.
Atatürk Sabetayci veya değil bunu ne siz ne de ben kesin olarak bilemeyiz ama lütfen konuyla ilgilenenlerin araştırmalarını yalan yanlış ifadelerle baltalamaya çalışmayın.

Bu yazıda Atatürk’ün bizzat kendisinin Itamar Ben-Avi adındaki gazeteciye “ben Sabetay Sevi’ye inananların soyundan geliyorum” dediğini gözardı etmeyelim lütfen. Kaldı ki “adı isminde” o Türk’tür de ne demek ?
Yani İsmail Cem, Abdi İpekçi, Tansu Çiller, Rahşan Ecevit, Cahit Arf, Orhan Pamuk, Coşkun Kırca Türk değil mi? Bir
insan hem Kurt hem de Türk olabileceği gibi bu kimseler de hem Sabetayci kökenli hem de Türk olamazlar mı? Kimlerin Türk sayılabileceğini belirlemek size mi kalmış ?

Kendisini Türk hisseden herkes Türk’tür. Ne oldu “ne mutlu Türk’üm diyene” ideolojisine. Birinin Türk olması için illa da kanının Orta Asya Türklerine mi dayanması gerekir? Ortaçağda kalmış ırkçı ideolojilerle hiç bir yere varamayacığınız gibi, Türkiye için de hizmette bulunmuş olmazsınız. İngilizce bilmeyenler için makalenin Türkçesini özetleyeyim. Forward gazetesindeki Ataturk’le ilgili yazı bizzat Hillel Halkin adlı, Amerikan asıllı ünlü bir İsrailli gazeteci tarafından kaleme alınmıştır.
Referans verdiği Filistin Yahudisi bir gazeteci olan Itamar Ben-Avi’nin İbranice otobiyografisi de 1940 yılında Kudüs’te yayınlanmıştır. Dolayısıyla Türkiye Cumhuriyeti’nin en güçlü olduğu bir devirde daha İsrail devleti kurulmamışken ve İslamcılar bugünkü güçlerine kavuşmamışken yayınlanmış eserde bahsedilen bu anı kesinlikle İslamcıların bir palavrası değildir.
Bu anısında Itamar Ben-Avi 1911 yılında, Mustafa Kemal daha 30 yaşında, Trablusgarp Savaşı’na katılmak üzere olan bir subayken o zamanlar bir Osmanlı vilayeti olan Filistin’den geçtiğini berlirtiyor.
Ben-Avi, Kudüs şehrinde bulunan Kamenitz Oteli’nde giderek parlamakta olan Osmanlı subayı Mustafa Kemal ile tesadüfen karşılaşmalarını anlatıyor.
Ben-Avi, gazeteci kimliğiyle , Mustafa Kemal ile dostane bir mülakat yapıyor. Konuşmalarının da ana eksenini o yıllarda Osmanlı İmparatorluğu’nun içinde bulunduğu savaş ortamından nasıl kurtarılabileceği oluşturuyor.
Birkaç gün üstüste devam eden toplantılarının birinde Mustafa Kemal, aslen Sabetay Sevi’ye inananların soyundan geldiğini, fakat Yahudi olmadığını, küçüklüğünde babasının kendisine Venedik’te basılmış eski bir Tevrat’ı okuyabilmesi için Karaim Yahudisi bir öğretmen tuttuğunu belirterek, aklında kalan tek duanın da ; “Shema Yisrael Adonai Eloheinu ve Adonai Ehad” olduğunu söylüyor.
Yani; “Dinle ey İsrail Rabbimiz olan Allah Tektir.”
Itamar Ben-Avi de unutamadığı bu toplantıyı yaşamındaki diğer tüm anılarla beraber 1940 yılında Kudüs’te bir kitap halinde bastırıyor.
Fakat baskı çabucak tükendiğinden ve İbranice olarak basıldığından, bu önemli konu sadece dar bir çevrenin bildiği bir konumda kalıyor. Hillel Halkin ise 1994′te İsrail Cumhurbaşkanı’nın Türkiye’yi ziyareti dolayısıyla, Atatürk’ün Yahudi geçmişinin iki ülke arasındaki bağları nasıl etkileyebileceğini düşünerek, Cumhurbaşkanı sözcüsüne konuyu gündeme alıp almayacaklarını soruyor.
Onların da bu konudan habersiz olduklarını görmesi üzerine New York’ta yayınlanan 103 senelik bir Yahudi gazetesine konuyu aydınlatan geniş bir özet sunuyor.
Makalesinde, Itamar Ben-Avi’nin otobiyografisinden, Atatürk’ün Şemsi Efendi’nin yönettiği Fevziye Mektebi’nde babası tarafından okutulmasından ve Nazilerce katledilen Selanik Musevilerinin (1912-1943) Atatürk’ün kendi cemaatlerinden çıkmış olmasından ötürü duydukları kıvançtan bahsediyor.
Encyclopedia Judaica’ da bile Atatürk’ün Dönme asıllı olduğuyla ilgili iddialar var.
Sonuçta, Atatürk, Sabetay Sevi’ye inanan ailelerin soyundan gelmiş olabilir.
Bu konuyu herhangi bir duygusal evhama kapılmadan objektif olarak değerlendirmemiz lazım. Dönme dahi olmuş olsaydı, Atatürk, Türk’tür ve bu milletin modern dünyaya katılması için elinden geleni yapmıştır.
Pavlus

<<>><<>><<>><<>><<>><<>><<>><<>><<>><<>><<>><<>><<>><<>><<>><<>><<>><<>>

www.islamustundur.com

Ali Rıza Efendi’nin Ailesi Nereliydi ? Sayın Faruk Bey, Atatürk’ün babası Ali Rıza Efendi’nin ailesinin kökeni hakkındaki dört ayrı senaryoyu size yolluyorum. Eğer okuyup, fikirlerinizi iletirseniz çok sevineceğim. Teşekkür ederim. Hürmetler. http://www.mkataturk.gen.tr/ozel/ozel3.html Mustafa Kemal’in baba soyu, AYDIN / SÖKE’DEN gelerek Manastır vilayetine yerleştirilen, “Kocacık Yörükleri (Koca Hamza Yörükleri)”ndendir. Ali Rıza Efendi, Manastır’ın Debre-i Bala sancağına bağlı Kocacık’ta dünyaya gelmiştir (1839). Aile sonradan Selanik’e göçmüştür. Babası İlkokul öğretmeni Kızıl Hafız Ahmet Efendi’dir. (16)

(16). Şapolyo, Enver Behnan, Kemal Atatürk ve Milli Mücadele Tarihi, İst.,1958, s.17 http://www.yeniavrasya.com/eylul/kocacik.htm Atatürk’ün Köyü KOCACIK

Sizce M. Kemal Sabataycı mı? Evet Bilmiyorum Zannetmem Farketmez Olsa da severim Arnavut Halis Türk Hayır Current Results

ZICHRON YAAKOV – There were two questions I wanted to ask, I said over the phone to Batya Keinan, spokeswoman for Israeli president Ezer Weizman, who was about to leave the next day, Monday, Jan. 24, on the first visit ever made to Turkey by a Jewish chief of state. One was whether Mr. Weizman would be taking part in an official ceremony commemorating Kemal Ataturk. Ms. Kenan checked the president’s itinerary, according to which he and his wife would lay a wreath on Ataturk’s grave the morning of their arrival, and asked what my second question was. “Does President Weizman know that Ataturk had Jewish ancestors and was taught Hebrew prayers as a boy?” “Of course, of course,” she answered as unsurprisedly as if I had inquired whether the president was aware that Ataturk was Turkey’s national hero. Excited and Distressed I thanked her and hung up. A few minutes later it occurred to me to call back and ask whether President Weizman intended to make any reference while in Turkey to Ataturk’s Jewish antecedents. “I’m so glad you called again,” said Ms. Kenan, who now sounded excited and a bit distressed. “Exactly where did you get your information from?” Why was she asking, I countered, if the president’s office had it too? Because it did not, she confessed. She had only assumed that it must because I had sounded so matter-of-fact myself. “After you hung up,” she said, “I mentioned what you told me and nobody here knows anything about it. Could you please fax us what you know?” I faxed her a short version of it. Here is a longer one. Stories about the Jewishness of Ataturk, whose statue stands in the main square of every town and city in Turkey, already circulated in his lifetime but were denied by him and his family and never taken seriously by biographers. Of six biographies of him that I consulted this week, none even mentions such a speculation. The only scholarly reference to it in print that I could find was in the entry on Ataturk in the Israeli Entsiklopedya ha-Ivrit, which begins: “Mustafa Kemal Ataturk – (1881-1938), Turkish general and statesman and founder of the modern Turkish state. “Mustafa Kemal was born to the family of a minor customs clerk in Salonika and lost his father when he was young. There is no proof of the belief, widespread among both Jews and Muslims in Turkey, that his family came from the Doenme. As a boy he rebelled against his mother’s desire to give him a traditional religious education, and at the age of 12 he was sent at his demand to study in a military academy.” Secular Father The Doenme were an underground sect of Sabbetaians, Turkish Jews who took Muslim names and outwardly behaved like Muslims but secretly believed in Sabbetai Zevi, the 17th-century false messiah, and conducted carefully guarded prayers and rituals in his name. The encyclopedia’s version of Ataturk’s education, however, is somewhat at variance with his own. Here is his account of it as quoted by his biographers: “My father was a man of liberal views, rather hostile to religion, and a partisan of Western ideas. He would have preferred to see me go to a * lay school, which did not found its teaching on the Koran but on modern science. “In this battle of consciences, my father managed to gain the victory after a small maneuver; he pretended to give in to my mother’s wishes, and arranged that I should enter the [Islamic] school of Fatma Molla Kadin with the traditional ceremony. … “Six months later, more or less, my father quietly withdrew me from the school and took me to that of old Shemsi Effendi who directed a free preparatory school according to European methods. My mother made no objection, since her desires had been complied with and her conventions respected. It was the ceremony above all which had satisfied her.” Who was Mustafa Kemal’s father, who behaved here in typical Doenme fashion, outwardly observing Muslim ceremonies while inwardly scoffing at them? Ataturk’s mother Zubeyde came from the mountains west of Salonika, close to the current Albanian frontier; of the origins of his father, Ali Riza, little is known. Different writers have given them as Albanian, Anatolian and Salonikan, and Lord Kinross’ compendious 1964 “Ataturk” calls Ali Riza a “shadowy personality” and adds cryptically regarding Ataturk’s reluctance to disclose more about his family background: “To the child of so mixed an environment it would seldom occur, wherever his racial loyalties lay, to inquire too exactly into his personal origins beyond that of his parentage.” Learning Hebrew Did Kinross suspect more than he was admitting? I would never have asked had I not recently come across a remarkable chapter while browsing in the out-of-print Hebrew autobiography of Itamar Ben-Avi, son of Eliezer Ben-Yehuda, the leading promoter of the revival of spoken Hebrew in late 19th-century Palestine. Ben-Avi, the first child to be raised in Hebrew since ancient times and later a Hebrew journalist and newspaper publisher, writes in this book of walking into the Kamenitz Hotel in Jerusalem one autumn night in 1911 and being asked by its proprietor: ” ‘Do you see that Turkish officer sitting there in the corner, the one* with the bottle of arrack?’ ” ” ‘Yes.’ ” ” ‘He’s one of the most important officers in the Turkish army.’ ” ” ‘What’s his name?’ “ ” ‘Mustafa Kemal.’ ” ” ‘I’d like to meet him,’ I said, because the minute I looked at him I was startled by his piercing green eyes.” Ben-Avi describes two meetings with Mustafa Kemal, who had not yet taken the name of Ataturk, ‘Father of the Turks.’ Both were conducted in French, were largely devoted to Ottoman politics, and were doused with large amounts of arrack. In the first of these, Kemal confided: “I’m a descendant of Sabbetai Zevi – not indeed a Jew any more, but an ardent admirer of this prophet of yours. My opinion is that every Jew in this country would do well to join his camp.” During their second meeting, held 10 days later in the same hotel, Mustafa Kemal said at one point:” ‘I have at home a Hebrew Bible printed in Venice. It’s rather old, and I remember my father bringing me to a Karaite teacher who taught me to read it. I can still remember a few words of it, such as –’ ” And Ben-Avi continues: “He paused for a moment, his eyes searching for something in space. Then he recalled: ” ‘Shema Yisra’el, Adonai Elohenu, Adonai Ehad!’ ” ‘That’s our most important prayer, Captain.’ ” ‘And my secret prayer too, cher monsieur,’ he replied, refilling our glasses.” Although Itamar Ben-Avi could not have known it, Ataturk no doubt meant “secret prayer” quite literally. Among the esoteric prayers of the Doenme, first made known to the scholarly world when a book of them reached the National Library in Jerusalem in 1935, is one containing the confession of faith: “Sabbetai Zevi and none other is the true Messiah. Hear O Israel, the Lord our God, the Lord is one.” It was undoubtedly from this credo, rather than from the Bible, that Ataturk remembered the words of the Shema, which to the best of my knowledge he confessed knowing but once in his adult life: to a young Hebrew journalist whom he engaged in two tipsily animated conversations in Jerusalem nearly a decade before he took control of the Turkish army after its disastrous defeat in World War I, beat back the invading Greeks and founded a secular Turkish republic in which Islam was banished – once and for all, so he thought – to the mosques. Ataturk would have had good reasons for concealing his Doenme origins. Not only were the Doenmes (who married only among themselves and numbered close to 15,000, largely concentrated in Salonika, on the eve of World War I) looked down on as heretics by both Muslims and Jews, they had a reputation for sexual profligacy that could hardly have been flattering to their offspring. This license, which was theologically justified by the claim that it reflected the faithful’s freedom from the biblical commandments under the new dispensation of Sabbetai Zevi, is described by Ezer Weizman’s predecessor, Israel’s second president, Yitzchak Ben-Zvi, in his book on lost Jewish communities, “The Exiled and the Redeemed”: ‘Saintly Offspring’ “Once a year [during the Doenmes' annual 'Sheep holiday'] the candles are put out in the course of a dinner which is attended by orgies and the ceremony of the exchange of wives. … The rite is practiced on the night of Sabbetai Zevi’s traditional bithday. … It is believed that children born of such unions are regarded as saintly.” Although Ben-Zvi, writing in the 1950s, thought that “There is reason to believe that this ceremony has not been entirely abandoned and continues to this day,” little is known about whether any of the Doenmes’ traditional practices or social structures still survive in modern Turkey. The community abandoned Salonika along with the city’s other Turkish residents during the Greco-Turkish war of 1920-21, and its descendants, many of whom are said to be wealthy businessmen and merchants in Istanbul, are generally thought to have assimilated totally into Turkish life. After sending my fax to Batya Keinan, I phoned to check that she had received it. She had indeed, she said, and would see to it that the president was given it to read on his flight to Ankara. It is doubtful, however, whether Mr. Weizman will allude to it during his visit: The Turkish government, which for years has been fending off Muslim fundamentalist assaults on its legitimacy and on the secular reforms of Ataturk, has little reason to welcome the news that the father of the ‘Father of the Turks’ was a crypto-Jew who passed on his anti-Muslim sentiments to his son. Mustafa Kemal’s secret is no doubt one that it would prefer to continue to be kept. Pavlus

llllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllll

WWW.DINDUSMANLARI.COM

Atatürk Mason muydu ? İnternet’ten Linkler… Internet’ten rahatlıkla ulaşabileceğiniz ve Atatürk’ün Mason olduğunu belirten yabancı menşeli web sayfaların listesini veriyorum. http://www.durham.net/~cedar/famous.htm Ataturk, Mustapha Kemal. Former President of Turkey 1923-1938. Member of an Italian Lodge, Macedonia Resorta e Veritus. http://www.oddball.fsbusiness.co.uk/100famousmasons.htm 100 famous Masons from around the world Mustapha Kemal Ataturk President and ‘Father’ of modern Turkey. http://abbey.lodge.org.uk/famous-masons.htm Mustapha Kemal Ataturk President and ‘Father’ of modern Turkey. http://www.esoteria.org/massoneriaregolareitalia.htm La Massoneria regolare in Italia Grande Oriente d’Italia-Palazzo Giustiniani PATRIOTI-Mustafa Kemal Pasha (Ataturk)   http://space.tin.it/lettura/kxxbar/massoni.htm Massoni celebri da tutto il mondo Mustafa Kemal Pasha Ataturk Presidente della repubblica turca, il padre della Turchia moderna http://www.sasasa.it/massoneria/scelserodiessere.htm Questi uomini scelsero di essere “massoni” Kamal Mustafà Pascià detto ATATURK cioé Padre della Turchia combatté il fondamentalismo. http://www.esonet.org/dizionario/m04.htm Massoni patrioti: Eleutherios Venizelos (1864-1936), capo della rivolta cretese contro i turchi, proclamatore dell’unione di Creta alla Grecia nel 1805, Mustafa Kemal Atatürk (1880-1938), generale e statista, depose il sultano Maometto V e proclamò la repubblica turca, di cui fu presidente fino alla morte. http://www.esoteria.org/massoni1.htm Massoni Famosi M – Z Ataturk Mustafa Kemal Pascha – padre della Turchia moderna. http://www.esonet.org/dizionario/g07.htm Grandi Massoni: Mustafa Kemal Atatürk (1880-1938), generale e statista, depose il sultano Maometto V e proclamò la repubblica turca, di cui fu presidente fino alla morte. http://www41.homepage.villanova.edu/klaus.volpert/garcia.htm Influences on Atatürk’s Concept of Turkish National Identity Jim Garcia – History Department

Sabiha Gökçen tartışması… Sabiha Gökçen hakkındaki iddia tartışılır, gerçek ortaya çıkar… Olur biter… Kökeninin şu veya bu olması da Gökçen’i ne büyültür ne de küçültür. Çünkü onun değeri Atatürk’ün özlemlerine uygun gerçek bir Türk kadını olmasındadır. Mimar Sinan’a Bulgarlar, Büyük Atatürk’e Arnavutlar sahip çıkar. Falih Rıfkı Atay Atatürk’ün ‘‘Son büyük Makedon’’ olduğunu yazar… Böyle iddialar var diye hangisinin değeri gözünüzde düştü söyler misiniz? Atatürk’ten daha Türk olan var mı? İnsanın sorası geliyor… Başka işimiz yok mu Allahaşkına? Oktay EKŞİ Hürriyet, 24.2.2004 WAS ATATURK ALSO A SECRET DESCENDANT OF SABBATI ZEVI? Los Donmeh (turcos conversos), el secreto de Kemal y la actual dirigencia turca: Este es un dilema que aún hoy corroe a la nación turca. Mucho se investigó acerca del posible origen judío converso de Kemal Atatürk, el partido Ittihad y la dirigencia turca de ese entonces y de la actualidad. En las ciudades de Salónica, Ismirna (ver recuadro) y Estambul había una gran comunidad denominada Donmeh, conformada por judíos conversos al Islam, seguidores del profeta Shabattai Zevi (siglo XVII). Esta es una comunidad muy cerrada que, tanto para los musulmanes como para los hebreos, es considerada “hereje”, ya que sus miembros se casan sólamente entre ellos y tienen ciertos valores morales, relativos a los abusos sexuales que realizan entre ellos, que no son bien vistos por las otras comunidades. Actualmente, varios periódicos islámicos están sacando a la luz cuestiones que, de ser confirmadas, darían un gran vuelco al tema de la participación de esta minoría religiosa en el genocidio armenio. Los Donmeh, organizados en grupos de trabajo secretos y con el aval de la diplomacia europea, se abalanzaron sobre Estambul en 1908, derrocando al Sultán Abdul Hamid II. Según esta vertiente, Kemal Atatürk y su familia pertenecerían a este grupo. Otra fuente reciente, perteneciente a un periódico hebreo de la ciudad de Nueva York, revela que Mustafá Kemal Atatürk solía rezar en secreto el “Yema Israel” (un rezo de los seguidores de Sabattai Zevi). Hoy en día hay dos bloques de poder que se enfrentan: el islámico y el militarista kemalista, que tiene mucho que ver con la historia del Donmeh. Tan solo habría que analizar la alianza Turco-Israelí-Estadounidense para razonar cómo siguió y sigue la historia. Carlos Vartkés Pozian, Caracas, Venezuela

He managed to stay out of trouble long enough to be exonerated by the army leadership, and was transferred in time to Salonika, his birthplace. Here he formed another branch of his group, with only a few fellow officers. Salonika, however, was also the hotbed of activity for the much larger secret society known as the Committee of Union and Progress. This group, made up mainly of military officers, was the vanguard of the movement known as the Young Turks. Shortly after arriving in Salonika, Mustafa Kemal’s group joined and was absorbed by the Committee. One image that stuck in the mind of Mustafa Kemal was the ritual of initiation into the larger Committee, an elaborate ceremony influenced by the Freemason society that shared many members. In this case, the new member would have his eyes blind-folded, then be led to a secret location. He would then have to stand in front of three men in hoods, and be required to swear his allegiance on the sword and the Koran. Apart from not caring much for all the pomp involved, Mustafa Kemal was particularly offended at having to take the oath using the symbols of the Islamic religion, especially after his own group had sworn on a pistol. Anyway, as a relatively insignificant member of this society, he played only a minor role in the historic events that unfolded in the revolution of July 23rd 1908. Pavlus ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

“Türkler’in Babası Bir Yahudi Oğlu muydu?”

Yazının  “ Almanca” aslını okumak için tıklayınız

Amerika Birleşik Devletleri’ndeki Alman asıllı yahudiler tarafından yayınlanan ve ABD’nin tek yahudi ama Almanca yayınlanan yayın organı olan „Aufbau“ = „İmar“ dergisinde bir yazı yayınlandı. „Aufbau“ adlı dergi 1934 yılından bu yana Almanya’dan ABD’ye göç etmiş yahudiler tarafından ABD’de yayınlanmakta, fakat Almanya’da da satılmaktadır. Bu derginin 26 Kasım 1999 tarihli nüshasında çok dikkat çekici bir yazı yayınlandı. Yazının başlığı aynen şöyle idi: „Türkler’in Babası Bir Yahudi Oğlu muydu?“ Yazı şöyle devam etmekte: „Kemal Atatürk bir yahudi mi idi? Onun gerçekleştirmiş olduğu reformlar kendi özgeçmişiyle mi ilgiliydi? Bu sebepten dolayı mı yahudi Atatürk, Türk İslam’ının düşmanı oldu?“ Derginin Atina muhabirlerinden Heinz Gstrein’in kaleme almış olduğu yazıda bu sene de ölüm yıldönümünde Türk basınında tartışılan M. Kemal’in geçmişiyle ilgili tartışmaları özetleyen bir Yunan yahudi dergisi olan „Zachronoth“ adlı dergiden kesintiler alınmış. Yunanistan’daki Yahudi Cemaatleri Merkez Komitesi tarafından çıkarılan „Zachronoth“ adlı dergide, M. Kemal’in doğmuş olduğu Selanik kentinin tarihten beri „Balkan’ın Kudüs’ü“ olarak adlandırıldığı bildirilerek, M. Kemal’in geçmişinin „Dönme“ denilen ve Osmanlı’da en üst düzey görevlere gelebilmek için dışa dönük müslüman olduklarını iddia eden ve 17. yüzyıldan bu yana faaliyet gösteren bir yahudi cemaatına dayandığı iddia edildi. Şabatai Zevi denilen yahudi asıllı bir „sahte mehdi“ tarafından kurulduğu „Zachronoth“ adlı dergide iddia edilen „kuruluş“un en meşhur üyesinin de 1908 yılında Osmanlı’da vezir (bakan) olan Cavid Bey olduğu bildirildi. Cavid Bey yahudi dergi tarafından, Osmanlı’nın yıkılma aşamasında siyonistlerle Filistin’de temsilcilikler kurulması yönünde masabaşına oturan ilk üst düzey yetkili olduğu, açıklandı.

M. Kemal’in yahudi „dönme“ olduğuna mühim kanıtın ise Osmanlı Sultanı kızlarından Kenize Murad’ın kaleme almış olduğu ve hatıralarını yazmış olduğu yazı gösterilmekte. Türkiye’de İslam’ın hükümranlığını sona erdirmede M. Kemal’in gayretinin „dönme“ geçmişiyle ilgili olduğu Kenize Murad tarafından iddia edilmiş. İşte yahudi kaynaklı bir dergi M. Kemal hakkında böyle şeyler yazmakta! (Yahudi „Aufbau“ = „Imar“ dergisi) lllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllll Hizmetkârlarının gözüyle… Atatürk’ün uşağının gizli defteri Atatürk’e 12 yıl gece gündüz hizmet etmiş olan Cemal Granda’nın anılarından.

Kenize Murad

Atatürk uysal bir insan değildi. Hatta haşin olduğu dahi söylenebilirdi. Böyle olduğu halde çok terbiyeli, çok olgun, çok merhametli, çok hoşgörülü bir insandı. Temiz kalpliydi, alçak gönüllüydü. Gösterişten uzaktı. Vazife başında laubaliliğe yer vermez, fakat özel yaşantısında sevdiklerinin nazını çekerdi. Bir gün Çankaya’da eski köşkte Selanikli berber Mehmet ve berber Rıdvan’la antrede oturmuş konuşuyorduk. Berberlerin ikisi de Atatürk’ün hemşehrisi olduklarından kendilerini imtiyazlı sayarlar, yüksekten konuşurlardı. Bu şekilde -şaka da olsa- böbürlenerek dolaşmalarına çok içerlerdim ama yine de renk vermemeye çalışırdım. O gün yine zayıf tarafımı bulmuşlar, bana şakadan takılıyorlar: ‘Biz Selanikliler olmasaydık, siz kurtulamazdınız…’ diyorlar, ben de cevap olarak: ‘Biz kendi kendimizi kurtardık. Selanikliler’e ihtiyacımız yok. Hem Selanik’ten çıksa çıksa Yahudi çıkar…’ diyordum. O sırada merdivenleri yavaş yavaş inen Atatürk’ü görmemiştik. Konuşmalarımıza istemeyerek kulak misafiri olmuş ki, o akşam sofrada bir Selanikli olan Nuri Conker’e damdan düşer gibi sordu: ‘Nuri Bey Selanik’ten ne çıkar?’ O anda beynimin karıncalandığını duyar gibi oldum. Demek korktuğum başıma gelmişti. Atatürk konuşmalarımızın hepsini duymuştu. Nuri Conker Atatürk’ün nazını çektiği, kaprislerine katlandığı eski bir çocukluk arkadaşı olduğu için aklına eseni söylemekten çekinmeyen biriydi. Bu nedenle de ciddi ciddi ‘Sen çekil de biraz da biz Cumhurbaşkanılğı yapalım’ diyecek kadar ileriye gittiği zamanlarda bile Atatürk gülüp geçer, işi şakaya boğardı. Fakat bu seferkinin şakaya gelir yanı yoktu. Nuri Conker, sanki bütün konuştuklarımızı biliyormuş da, beni korumak istercesine; ‘Bol Yahudi çıkar Paşam’ demesin mi? Bunun üzerine Atatürk yüzünde alaylı bir gülümsemeyle daha önce kulağına çalınmış dedikoduların tümüne karşılık verdi. ‘Benim için de bazı kimseler -Selanik’te doğduğumdan- Yahudi olduğumu söylemek istiyorlar. Şunu unutmamak lazımdır ki, Napoleon da Korsikalı bir İtalyandı. Ama Fransız olarak öldü ve tarihe Fransız olarak geçti. İnsanların içinde bulundukları cemiyete çalışmaları lazımdır.’ O günkü kadar utandığımı ve Atatürk’ün karşısında küçüldüğümü on iki yıllık hizmetim süresince hatırlamıyorum. O günden sonra da Selanik kelimesini bir daha ağzıma almadım. ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

MUSTAFA KEMAL ATATURK WAS A CRYPTO-JEWISH CABAL OPERATIVE & FREEMASON Dear VNN, I believe that Tim K. is mistaken about Ataturk being a Jew. Indeed, Ataturk was reportedly very pleased with his Aryan racial heritage. He had red hair, and I believe blue eyes as well. (Although I have met Jews with these features as well, come to think of it.) Tim may be mistaking Ataturk for some of the leaders of the “Young Turks” who overthrew the last Sultan, who apparently were Jews. I am away from my library, so I cannot look up their names. I too would be most interested to see evidence that Ataturk was a Jew. It is a nasty thing to be a Jew, and I would not want anyone to be accused falsely, especially a statesman like Ataturk, who in many ways was quite admirable. T.C. Lynch http://www.vanguardnewsnetwork.com/lettersOct-Nov03/120503letters.htm ———————————————————————————————————– Sabbati Zevi claimed 1666 (note the 666) as the millenium he came as a messiah for the jews.He was a Kabbalah scholar Recently, new evidence has surfaced that Ataturk was not only a non-muslim doenmeh, but a secret Jewish descendant of Jewish false prophet Sabbati Zevi! The evidence comes not from tracing his geneology, but from a statement he himself made. Check out the following: ———————————————————————————————————– The “Kemalist” Turkey is the only Middle East border country with a military alliance with Israel. They pose a threat to Syria and Iraq over long simmering border disputes. Mustafa Kemal Ataturk was a secret Jewish infiltrator ! This explains the alliance between the Ataturk-influenced military regime in Turkey and the fraudulent and criminal state of Israel! This also explains the opposition of the “kémalian” junta against the rennaisance of Islam amongst the muslim people of Turkey! About the jewish Ataturk: visit the jewish home page “Famous Jews”. ———————————————————————————————————– Sixty-five-year-old Turkish Jewish novelist, Moris Farhi, now lives in London. He learnt about the Armenian genocide when his family was living in Ankara and they took in two penniless survivors from the death marches. Farhi remembers, “an apocryphal story that Ataturk, founder of the modern Turkish state, was a Jew, as he was born in the very Jewish city of Salonika. In 1933, Ataturk offered asylum to Jews and leftwingers persecuted by Hitler. Thousands came to Turkey.”   By Julia Pascal – The Guardian  January 27, 2001 ———————————————————————————————————– Mustafa Kemal Ataturk was this Prophet of Turkey. Born in 1881, he was named Mustafa – as common a name in the Near East as John is in the West. He died as “Ataturk” -first and foremost in his country- as uncommon a name there as it would be anywhereelse in the world. His father, Ali Riza, was an Albanian. Mustafa’s mother, Zubeida, was a Macedonian. She was tall, blue-eyed, flaxen-haired and strong. Salonika, where Mustafa was born, now belongs to Greece. As all the world knows, it is an important harbor in the Aegean Sea. Then it belonged to Turkey, but not for long. Today it has no Turkish inhabitants. Its population is composed of Greeks and Jews. The latter are descendants of refugees from Spain who fled from their homes at the turn of the sixteenth century. They still speak a corrupted Spanish -Ladino. In Mustafa’s veins some Jewish blood flowed, it is persistently rumored. It cannot be proved, however. Records of births were carelessly kept, if at all, in those days. Since Mustafa’s father was an Albanian and his mother a Macedonian, was he a Turk? The answer to this question dependson what we mean by that word. No ethnologist would hazard a positive opinion on so controversial a topic. In those days Albanians and Macedonians were subjects of the Ottoman Empire. If they were Mohammedans, as many of them were, no distinction was made between them and the genuine Turks. They lived with the Turks and were considered Turks. From a “racial” point of view, however, there seems to be serious doubt about Mustafa’s Turkish origin. But he considered himself a Turk, and that was enough for him and should be for us. (Turkey, by Emil Lengyel, Random House-New York, 1941, pp.116-117) ———————————————————————————————————– An American foreign service officer described a 1921 interview with Kemal as follows: …Upstairs Mustapha Kemal stood alone, nervously dangling conversation beads of pink coral with a blue tassel. The office was bare except for a large table and lots of chairs. “The well-trained superior waiter”, was my first thought. But even as we sat down, face to face across green baize, I changed it to, “tough customer!”  He wore a state-blue lounge suit, quite natty, with soft-collar white shirt and a black bow tie. His age was forty-one bu he looked younger, with a college boy’s slicked-back sandy hair. Chin small yet doughty, cheek-bones high, trim reddish mustache over a mouth that was but a line. His eyes lay in narrow slits, their straight brown brows close above the steel-blue pupils. Every feature showed non-Turkish blood, -Hellene, Jewish, Circassian; he was born at Salonika. The whole face was sensitive, subtle and mercuric rather than domineering. I felt his power of concentration, a ruthlessness with an instant grasp, but wondered -was he adolescent still, or man?… Below quick furtive glances, only his mouth revealed emotion-warmth if its corners upped, scorn if they dropped. I felt the least facial change to be against his will. (The First Turkish Republic, by R.D. Robinson, 1965, pp. 26-27) ———————————————————————————————————– Because of an Albanian father and a Macedonian mother, Turkish-Armenian-Semitic blood runs through his veins. From: NEWS WEEK, June 26, 1937, p. 8 ———————————————————————————————————– Ataturk was born Mustapha, of mixed Turkish, Albanian, and Macedonian ancestry, and dubbed Kemal (the Perfect One) by a schoolmaster. From: NEWS WEEK, November 21, 1938, p.20